Wednesday, June 13, 2018

Tuesday, May 8, 2018

தாயன்பு

இன்றோடு இரண்டு வாரங்கள் ஆகி விட்டன. தனி ஒருவனாய் நின்று, பாரிசவாயுவினால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள என் தாயை, புவியின் ஒரு பக்கத்திலிருந்து இன்னொரு பக்கம் கொண்டு வர நான் பட்ட பாடு இருக்கிறதே! அதைச் சொல்ல தனியாக ஒரு கட்டுரை தேவை. இப்போது நினைத்தாலும் மலைப்பாகத்தான் இருக்கிறது. அடு கிடக்கட்டும். பிரிதொரு முறை பகிர்கின்றேன்.

Jet lag போகவே பத்து நாட்கள் ஆயின, அம்மாவிற்கு. தவிர, கடுங்குளிரிருந்து கடும் வெய்யிலுக்குப் பழகுவதற்கு எண்பதை எட்டியுள்ள அவள் உடல் மிகவும் கஷ்டப்பட்டது. ஒரு வழியாக அவள் இங்கு இருக்கக் கற்றுள்ளாள்.

படுத்த படுக்கையாய் உள்ள அவளுக்கு அமெரிக்காவில் அந்தக் குளிரில் வெளி உலகைக் காண வழியே இல்லை, பாவம். அதனால் , வந்த முதல் நாளே முடிவெடுத்தேன்- தினமும் அவளை சக்கர நாற்காலியில் அமர்த்தி ஒரு அரை மணி நேரமாவது வானையும் வீதியையும் கண்ணபிக்க வேண்டும் என. அம்மாவும் முதல் நாள் சம்மதித்தாள்.

விமரிசையாக அவளை வீதியுலா செய்வித்து மகிழ்ந்தேன். கண்பார்வை போய் பல வருடங்கள் ஆயினும், ஒரு சிறுபிள்ளைக்குரிய குதூகலத்துடன் ரசித்துக்கொண்டே வந்தாள்! பூங்காவில் செம்பருத்தியும் நந்தியாவட்டையும் அவள் மூக்கிற்கும் மனதிற்கும் நிறைவைத் தந்தன.

பின் இரண்டாம் நாள் வேண்டாம் எனச் சொல்லிவிட்டாள். சரி, ஏதோ களைப்பு போல, நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம் என விட்டுவிட்டேன்.

ஆனால் மறுநாளும். அதே கதை. அதே மறுப்பு. சுகவீனம் உள்ளதோ எனச் சந்தேகித்தேன். அனால் அவள் " அதல்லாம் ஒண்ணும் இல்லடா! டயர்டா இருக்கு. இன்னொரு நாள் போகலாம்" என்று சொல்லி விட்டாள்.

எனக்கோ ஒன்றும் புரியவில்லை. உடம்பு சரியாகத்தான் இருக்கிறது என்கிறாள். ஆனால், வெளியில் இட்டுச்செல்ல இடம் கொடுக்கவில்லை.
இது என்ன சிறுபிள்ளைத் தனமாக இருக்கிறதே என எண்ண அலைகளின் தாக்கம்.

காலமான என் தந்தைக்கு முன்கோபம் அதிகம். தாயோ சாந்தத்தின் சின்னம். ஆனால் என்னவோ தெரியவில்லை. இங்கு வந்ததிலிருந்து தாய் தந்தையாக மாறியுள்ளாளோ எனச் சந்தேகம். சிறு பிள்ளை போல கோப தாபம் எல்லாம் மிகையாகத் தெரிந்தது. பேச்சில் கோர்வைக்  குறைந்துள்ளதை உணர்ந்தேன். பல சமயங்களில் அவளுக்கு ஒன்றுமே புரிவதில்லையோ என ஒரு பிரமை எனக்கு. பத்து நாட்கள் ஆகியும் வெளியில் போக மறுத்துக்கொண்டே வந்தாள்.

இன்று இதற்கு ஒரு தீர்வு கண்டே ஆக வேண்டும் என்ற முடிவோடு, அலுவலத்திலிருந்து வீடு வந்தடைந்தேன்.

"அம்மா, வா! ஒன்ன வெளில கூட்டிண்டு போறேன். சேர்ல ஒக்காரு. நான் ஒத்தாச பண்றேன்!"

உடம்பே சரியில்லாததொரு பாவனை முகத்தில். " வேண்டாண்டா! இன்னிக்கு ரொம்ப டயர்டா இருக்கு. நாளைக்கு பாக்கலாம்!"

" கொழந்த மாதிரி படுத்தாதே அம்மா! ஆத்துக்குள்ளயே அடஞ்சு கெடக்கற , நாள் பூரா. வெளில போனா காத்தாட இருந்துட்டு வரலாம், வா!"

" சொன்னா கேளுடா! நான் இப்படியே இருக்கேன். விடு!" அழாத குறையாக அவள் முணுமுணுத்தாள்.

"ஏம்மா, தெனமும் இதையே சொல்றயே! உடம்புக்கு முடியலையா? இல்ல உன் பெரிய புள்ள கிட்ட இருந்து பிரிச்சு இங்க கொண்டுவந்துட்டேன்ன்னு என் மேல கோவமா?"

" அதல்லாம் ஒண்ணும் இல்லடா. வேண்டாம்னா விடேன். என்ன எதுக்கு இப்போ கட்டி இழுக்கற?"

"நான் ஒன்ன சரியா பாத்துக்கலைன்னு வருத்தம்மா அம்மா? ஏதாவது குறை வெச்சுட்டேனா? சொல்லும்மா! என் டெய்லி வேண்டாம்கற? ஒனக்கு இங்க கம்பெர்டபிளா இல்லியா? சரிம்மா. சொல்லு, என்னாச்சு?"

பார்வை இல்லா அந்தக் கண்களின் ஓரத்தில் பனி. தளர்ந்த கைகளால் என்னை பக்கத்தில் அழைத்தாள்.

" டேய் கண்ணா! என் கண் பார்வை போயி நெறையா வருஷம் ஆச்சு. அதனால எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுன்னு நெனக்காத! ஒண்ணுக்கும் ப்ரயோஜனம் இல்லாத இந்தக் கெழவிக்காக நீ எவ்வளவு ஸ்ரமப் பட வேண்டியிருக்குன்னு எனக்கு நன்னா தெரியும். எவ்வளவு பெரிய வியாதிலேர்ந்து அவஸ்தை பட்டு மீண்டு வந்து இருக்க நீ! அதையும் மீறி எனக்காக இவ்வளவும் செய்யற!  ஆபீஸ்லேர்ந்து டயர்டா வேற வந்து இருப்ப. ஒன்ன மேலும் ஸ்ரமப் படுத்த இஷ்டம் இல்லடா. அதுனாலதான் வேண்டாங்கறேன்! காபி குடிச்சுட்டு ரெஸ்ட் எடு!"

விக்கித்துப் போனேன். ஆண்டவா! அம்மாவுக்கு என் சேவை தேவை என்பதற்காகத்தான் புற்று நோயிலிருந்து எனை வெளிக்கொணர்ந்தாயோ?
இந்த ஈடு இணையிலா தாயன்பு கிடைக்க நான் என்ன புண்ணியம் செய்தேனோ?

அவளின் சக்கர நாற்காலி மெல்ல நகர்கிறது. என் மனமோ முட்டிக்கு வந்தடைந்துவிட்ட தேர் போல நகர மறுக்கிறது! 











   







       

Saturday, April 28, 2018

வாழ்த்துகின்றேன்

வாழ்த்துகின்றேன் 
எனதுயிர் நீ என்று உணர்கின்றேன் 

போற்றுகிறேன் 
உன்னை என் கருத்தினில் காக்கின்றேன்

இனி நானோ நானில்லை
இனி இரவோ இரவில்லை 
எங்கும் உன் வாசம் தான்

***********************

பாலை வனமான என் வாழ்விலே
சோலையின் மலர் என நீயோ வந்தாய் 

புழுங்கிய ஜீவனுக்கு 
புத்துயிர் பூட்டினாய்(2)
புதுவித அனுபவம்
பூமியே சொர்கம் (2)

போதுமடி இப்பிரிவு 
என்னுடன் கலந்திடு 


        

Friday, March 16, 2018

லெட்சுமி வந்தாள்


"டேய் பசங்களா! நேரம் ஆறது! சீக்கிரம் வாங்கோ! அலங்காரம் முடிச்சு பூஜை பண்ணணும்!" என் பாட்டியின் குரல் வீட்டின் கொல்லயிலிருந்து சன்னமாய்க் கேட்டது. அய்யனார் குளத்தில் அமளி செய்து கொண்டிருந்த பேரன், பேத்தி நாங்கள் விழுந்தடித்துக்கொண்டு கரையேறினோம்.

இன்றய இனிய காலைப் பொழுதில் மாட்டுப்பொங்கல் கொண்டாட கிராமமே தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. ஒற்றை மாட்டு, இரட்டை மாட்டு வண்டிகளுக்கும் பூஜை! மற்றவர்கள் ஆர்பரித்துக்கொண்டிருக்க , மெதுவாக நழுவி நான் கொல்லைப் பக்கம் போனேன். அசந்தும் போனேன்.

மாட்டுத் தொழுவம் முழுவதும் நீராடல் கண்டிருந்தது. வைக்கோல் எல்லாம் அகற்றப்பட்டு புது வீடு போல காட்சி அளித்தது. பசுக்கள் எல்லாம் குளிப்பட்டப்பட்டு தயாராக நின்றன. "டேய்! வந்து கொஞ்சம் ஒத்தாச பண்ணு!" பாட்டி.

நகரத்தில் வளர்ந்து, பொங்கலுக்குப் பாட்டி வீடு வந்திருந்த  எனக்கோ தரையில் கால் படவில்லை. குழவிக்குப் போட்டியாக குதித்தோடினேன். கன்றுகளை நான் கவனிக்க, பசுக்களைப் பாட்டி பார்த்துக்கொண்டாள். கொம்புகளுக்கு நடுவே மெட்டி மாலைகள். நடு நெற்றியில் சந்தன குங்குமம். கழுத்தில் எருக்கம் மாலை. கால் குவளத்தில் சலங்கை. " ஜல்!ஜல்!" என பசுக்கள் நடை பயின்றன. இவை மாடுகளா? இல்லை மணப்பெண்களா?

பாட்டியின் இரக்க குணம் கிராமமே அறிந்த ஒன்று. சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களில் அதிகம் பற்று உடயவள். எனினும், புயல் காலத்தில் ஜாதி மதம் பாராது முழு வீட்டையே புகலிடமாகப் புழங்க விட்டவள். அக்ரஹாரத்தில் எல்லோருக்கும் அவளிடம் மரியாதை கலந்த நட்பு. குடியானவர்களுக்கோ அவள் ஒரு தாய். அவ்வளவு ஏன். கொட்டிலில் இருக்கும் பசுக்களும் அவள் சொன்ன பேச்சை மீரா. அவளுக்கு வீட்டிலும் பிள்ளைகள். கொட்டிலிலும் பிள்ளைகள். என்ன ஆனாலும் சரி, கொட்டிலிலிருக்கும் தன் குழந்தைகளை பரிவுக்குப் பஞ்சமில்லாமல் பார்த்துக்கொள்பவள்.

போன வருடம் மழை பொய்த்து இருந்தது. மதகுகளில் நீர் வரத்து இல்லை. மகசூல் மிகவும் கம்மி. வேளாண்மைக்கு வாங்கிய கடன் பொதியாய் கனக்க, வேறு வழியில்லாமல் சிகாரில் உள்ள "கடை" சாயபுவை வரவழித்து, கனத்த இதயத்துடன் "லெட்சுமி" யை விற்று இருந்தாள். ( கொட்டிலில் இருக்கும் பசுக்களில் மூன்றில் ஒன்றிற்காவது "லெட்சுமி" என்பது பெயராக இருக்கும்!). மாட்டுப்பெண் போக, மாட்டையே பெண்ணாக பாவித்த தலைமுறை அது!

***********************************************

ஆக்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டு பூஜைக்குப் புறப்பட்டன. பூஜைக்குப்பின் பசும்புல்லும், கரும்பும்  நாட்டு வாழைப்பழமும் விருந்தாக்கப்படும் என்பது அவைகளுக்குத் தெரியும். பாட்டியோ மந்திரங்களில் மூழ்கியிருக்க, பேரன் பேத்திகள் நாங்கள் ஆர்வத்துடன் பார்த்திருக்க,


".........ம்ம்ம்ம்ம்ம்மமா" 


பாட்டியின் கண்களில் ஒரு மின்னல். பின்னே,  தாய்க்குத் தெரியாதா, குழந்தையின் குரல்? கொல்லையின் கடைசியில், வைக்கோல் போருக்குப் பக்கத்தில் -  லெட்சுமி!!

ஆம் ! பிரிந்த தாயைப் பார்க்க, மாட்டுப்பொங்கல் விருந்துண்ண வந்து குரல்
கொடுக்கும் லெட்சுமி! பாட்டியின் நடையில் ஒரு தவிப்பு. பக்கத்தில் போனாள்.
லெட்சுமியின் கண்களில் மிளிர்ச்சி. அந்த அழகிய கண்கள் பாட்டிக்கு பல அர்த்தங்கள் புகட்டின.

" என்னை விற்க உனக்கு எப்படி மனம் வந்தது?"

" என்னை விட்டுவிட்டு மாட்டுப்பொங்கலா?"

"இங்கே பார், யாரென்று!"

லட்சுமியின் பக்கத்தில் சுமார் 3 மாதக் கன்று !! என் பாட்டியைக் காண தாயும் மகளும் 3 கி.மீ. கடந்து வந்துள்ளனர்! பதி-பசு-பாசம் எனும் சித்தாந்தத்திற்கு சாட்சியாய் !

புரியாப் பருவம் பிள்ளைகள் எங்களுக்கு.
பனித்த கண்கள், பாட்டிக்கு. பிறகென்ன?
இனித்த விருந்து கொட்டில் குழந்தைகளுக்கு.



( இது உண்மைச்சம்பவம். சுமார் 40 ஆண்டுகள் முன்னர் நடந்தது. என் சித்தி சொல்லக்கேட்டு கதையாக்கம் செய்துள்ளேன் ). 

Saturday, July 29, 2017

दिल की अधूरी


दिल की अधूरी कितना, यह साखिया ही जाने
बेखुदी का मक़्सत क्या, यह बादिया ही जाने। 
रोकर दिल को हल्का ज़रूर कर देता हूँ, पर
अश्कों की भारी क्या है, यह तकिया ही जाने। 

Who is this run for?

Today morning, I encountered something that I am not used to. During my morning bike ride along the beach, more than a thousand people were seeing running, in the walking track. The cause was " 2017 race against cancer". I could see the young and the old alike, trying to complete what looked like a half marathon. I stopped on my biking track, to take snaps. But also set me musing.

Those unfortunate bodies that are afflicted, are unlikely to be part of the event, barring those motley few who may watch it later on TV. For many more, they may not be alive to witness this, having been victims of cancer.

That reminded me of a couplet that I have included part of a ghazal collection that I am creating myself. It goes as follows:

 मेरी मक़बरा को जितना भी फ़ूलों से सजा लें
क्या करूँ , मैं क़ब्र के अन्दर ही रहना चाहता हूँ ।

(Roughly translated, " it does not matter how much you decorate my tombstone with flowers from the outside. I prefer to stay deep inside my grave, oblivious to the happenings above").

It is possible that some of the participants may be "survivors". But the vast majority of the others are likely to be people who are either lucky to be " unaffected" personally, though it is still possible that some near and dear ones may have been.

It struck me that for these vast majority, it appeared to be more of reminder for themselves, to be on the guard against the disease, rather than a show of solidarity with the afflicted. Almost like the "Raam Naam Satya Hai" chants during funeral processions in North India, which are essentially meant to be sounded out as a stark reminder to the walkers-along, not for the deceased.



As for me, I just put my phone back into my pocket, stared meaningfully at the blue skies, just for a moment, and literally started pressing the pedal again.




Friday, July 28, 2017

கவிஞனின் ஜீவநதி

கவிஞனின் ஜீவநதி

==================

ஒர்நிலையும் நிலைத்திராமல்
மனவுளைச்சல் வாட்டிவிடும்
நேர்மதியோ வேலைசெய்து
நின்றுபல நாளிருக்கும்.

உடைத்துணரும் பகுத்தறிவும்
உண்டோ என வியக்கவைக்கும்
மடைதிறந்த வெள்ளமென
மனப்புனலில் நீர்ச்சொரியும்

மையலுக்குக் கோயில்கட்ட
ஆகமமோ அடுத்துவரும்
அய்யனவன் அருளுக்காக
பாக்கள்பல எடுத்துத்தரும்

உலகமிதை மடமையென
ஒதுக்கிவிடத் துணிந்துவிடும்
உலகமொதுக்கிய மையலெனைக்
கவிஞனாக ஆக்கிவிடும்

Fidgety, as I am,
The internal strife is
Too much to handle.
Has been eons since
Since the grey cells
Thought with clarity.

Far too often,
Rationality takes
The back seat.
Far too many emotions
Flow, unchecked
Down the mind.

Architectural
Gets to work, getting
The blueprint ready
For the temple of love.
Verses of poems compete
With each other to pick
The words of praise,
That could please
The presiding diety.

The world tends to
Ignore these overtures
As mindless madness.
But this sheer madness
Takes over, and moulds me
Into the poet that I am.






Khalbali, makhmali,raseeli, naveli

Ravayya, nazariya, suraiyya, dil sariyaa, sawariyaa, hazaariya, ghatiya,

Rihaayi, aashnaayi
Ruswaai, tanhaayi, judaayi,

Khayal, missal, sawaal, hawaal,piyaal

Raaz, naaz, awaaz, sartaaz, andaaz, naraaz, aagaaz ho

காத்சி,மாட்சி, சாட்சி,ஆட்சி, வேட்சி






Wednesday, July 26, 2017

Nitish in poetry


लालू को महाघठबंधन पर हमेशा नाज़ है
पर तेजस्विनी के रूप में भ्रष्ट का सर्ताज है
नितीश के हर इशारा एक नयी अंदाज़ है 
 बचा क्या, तालिम-ए-चुनाव की आवाज़ है!

லல்லூ காட்டினாரு டமாசு- ஆநா
தாங்கல அவரு பையன் ரவுசு!!
ஓவர் ஆயிருச்சு உடான்ன்சு- அப்பால 
நித்திஷ் போட்டாரு பட்டாசு!

Nitish's "Unexpected" move

Nitish's "unexpected" move!
+++++++++++++++++++++
To the naked eye, it would appear as if the gloves are off between Nitish Kumar and Lallo Yadav. And that it is a question of principles that Nitish bhai is standing for. And that he would not tolerate corruption, at any cost. But everyone knows Nitish as a wily politician, who keeps everyone guessing at all times; as a person, who believes that it is all about timing, when it comes to politics.

This incident is no different. Think of it this way. If Nitish had forced Tejaswini to resign, then Lalloo would have been quick to take poitical mileage out of it, and would have rallied the powerful Yadav lobby in Bihar. And, with horse trading being rampant, suitcases would have changed hands, and so would MLAs. Jaitley's help with Rs,2000 rupee denominated notes, cannot be under-estimated, after all !! Possible end result? Nitish could have found himself marginalized in Bihar politics, at least temporarily. No politician likes to stay away from power, after all, and Nitish is no different.

Nitish knew that the Lalloo clan would be a long-term liability for him, and yet got into the Maha-ghatbandhan, just to keep the Modi Juggernaut out. That having been achieved successfully, Nitish was giving the long rope to RJD to "hang themselves". RJD is now feeling the noose tightening, as it were.

So, what is Nitish perhaps calculating?

One, by resigning and getting "popular sympathy support", he may hope to get public and party backing to legitimately oust that "liability" called RJD.

Two, sending a strong signal that he is getting ready to head the anti-BJP gang, in prep for 2019. Nothing gives him that halo, better than this "holier than thou" posture.

Three, he had Madam Maino just a few days ago. By upping the ante now, he aims to relegate Congress to an also-ran in Bihari, and even Indian, politics.

Four, by showing a "soft corner" towards muslims by joining their Iftars parties during Ramadan, and posing for photos donning the skull cap, he may have already touched a chord with the Muslims. Now, with the anti-corruption tag firmly on his neck with this decisive move, he may be be aiming to position himself in the centre of centre... neitther right wing, nor left wing... something that would enable him to lean any which way, depending upon the tide in 2019.

Five, by uttering not a word against the BJP in the recent past, he has managed to keep Amit Shah guessing, too. And that confusion will only confund them further, with this move.

Last, but not the least, ignoring his short stint in 2000, Nitish's real first innings was marked by marked improvement in governance, law and order improvement and reduction of corruption. With the Lalloo clan holding the threads of the puppet show in the Nitish's second innings, his image certainly has taken a beating. This Vikramaditya now needs to act decisively and shake off this "betaal", else runs the real risk of losing Bihar in the next hustings. "Wolves" like Amit Shah are on the prowl to usurp Bihar, and the wily Nitish is only too well aware of it. Hence this "unexpected" resignation.

Haa!! Games politicians play!!


P.S: The coming weeks and months will vindicate me, or prove me wrong... I am up for the game!

Nitish Kumar Quits As Bihar Chief Minister, Says 'Conscience Pricked Me'
Nitish Kumar has quit as Chief Minister of Bihar, ending the two-year-long political experiment that was branded as a game-changing Maha-gathbandhan or Grand…
NDTV.COM

Saturday, July 15, 2017

பயிர்ப்பு (Payirppu)- Language and Culture are inseparable



As someone who has delved a bit into various Indian languages, I am of the firm conviction that language is not just a few words of expression, but are a true reflection of the culture of the people.

A perfect example is the Tamil word பயிர்ப்பு (Payirppu) . This word, from a classical Tamil perspective, happens to be the fourth in a series of qualities that are unique to a woman- அச்சம் மடம் நாணம் பயிர்ப்பு ( fear, feigning ignorance even when in the know of things, blushing/ shyness and the fourth, PAYIRPPU, which, to me, is a word unique to Tamil, and which I do not know exists in any other language).

Payirppu பயிர்ப்பு denotes the instinctive ability of a woman to distinguish between the physical touch or intimacy of her husband, and that of any man other than her own. Classical Tamil holds that the nature has bestowed this unique ability to feel that difference, and resist that unwanted touch. I am not getting into a debate of whether these four qualities are relevant, in today's "modern world". I will reserve that for another day. I am just interested in what the language offers, and how this has driven a poet's imagination, and how the poet has dared to interpret an event in the Ramayanam, very differently from the original author, based on the uniqueness of the culture, and the associated language, and with special reference to the word பயிர்ப்பு. Yes, the poet in question is the immortal Kamban. The sub-story in reference is that of Ahalya, the virtuous one, in Ramayanam.  Before I jump into the topic, as a snippet, the word Halya in Sanskrit means " one without beauty" , so "A-halya" means connotes two negatives in one go, indicating that she was extremely beautiful.

Valmiki and Kamban have approached the same episode, from entirely different perspectives. In the Valmiki Ramayanam, Valmiki straightaway says, without any fear or favour, that Ahalya knew very well that Indra was desirous of her, and that she was excited to be enticed by him to bed, without her husband knowing. For someone who is considered to be one amongst the five most " virtuous women ever" in Indian Puranas and Ithihasas, this may come as a shocker. But then Valmiki is someone, who calls a spade a spade. And this is exactly how he does it, and I quote , verbatim, from Balakaandam of Srimad Ramayanam.

अथ अब्रवीत् सुरश्रेष्ठम् कृतार्थेन अंतरात्मना |
कृतार्था अस्मि सुरश्रेष्ठ गच्छ शीघ्रम् इतः प्रभो ||
आत्मानम् माम् च देवेश सर्वदा रक्ष गौतमात् |
"She felt fulfilled in her heart of hearts and then she said this to that best god Indra, 'I am gratified in complying with your wish, oh, best of gods, get going oh, lord, from here quickly, oh, ruler of gods, always safeguard yourself and me from Sage Gautama.' Thus, Ahalya said to Indra. [1-48-20, 21a]

इन्द्रः तु प्रहसन् वाक्यम् अहल्याम् इदम् अब्रवीत् || १-४८-२१
सुश्रोणि परितुष्टो अस्मि गमिष्यामि यथा आगतम् |
"Indra on his part smilingly said this word to Ahalya, 'oh, well-hipped lady, I am quite delighted, here I go as I have came.' [1-48-21b, 22a]

In short, according to Valmiki, the steamy affair was nothing lesser than that between Nehru and Edwina Mountbatten!! And that, Ahalya indulged in it, knowing that it was Indra, and not her husband. And paid the price for it.

Kamban, on the other hand, approaches it from the பயிர்ப்பு (Payirppu) angle, totally different from Valmiki's.

I quote பால காண்டம்/அகலிகைப் படலம் verbatim, here, again.

'தையலாள் நயன வேலும், மன்மதன் சரமும், பாய,
உய்யலாம் உறுதி நாடி உழல்பவன், ஒரு நாள் உற்ற
மையலால் அறிவு நீங்கி, மா முனிக்கு அற்றம் செய்து,
பொய் இலா உள்ளத்தான் தன் உருவமே கொண்டு புக்கான். 18

'புக்கு, அவளோடும், காமப் புது மண மதுவின் தேறல்
ஒக்க உண்டு இருத்தலோடும், உணர்ந்தனள்; உணர்ந்த பின்னும்,
'தக்கது அன்று' என்ன ஓராள்; தாழ்ந்தனள் இருப்ப, தாழா
முக்கணான் அனைய ஆற்றல் முனிவனும், முடுகி வந்தான். 19

Kamban's version is that Ahalya did not "welcomed" "him" when "Gautama" returned to the hut. She simply agreed to copulate with him, not suspecting anything unusual. But பயிர்ப்பு (Payirppu) made her realize, when he touched her, that he might not be her husband, but she was disinclined to protest, fearing that she might be considered as "moving away from the conjugal duties of a wife" and therefore it might not be right for her to reject his advances  (" 'தக்கது அன்று' என்ன ஓராள்"). In other words, Kamban deftly uses the பயிர்ப்பு (Payirppu) concept that Ahalya was indeed innocent, and therefore deserved to belong to the elite five. Kamban goes on to explain that Ahalya was made to pay the price for a sin that she did not knowingly commit.

In this example, one can see how a single Tamil word is used as a prop, to differentiate approaches to the same story. கம்ப நயம் என்றால் இதுதான்!!

Pic Courtesy: the Internet