தாய் கண்ட துயரமெல்லாம் தீர்க்க வந்த திருமாலே
தளர்ந்த நெஞ்சம் தாங்கிடவே தாழ்ந்து நின்ற திருமாலே
தரிசனம் தந்த நாளெல்லாம் தண்ணீராய் உருகும் நெஞ்சம்
தவித்த உயிர்க்குத் தாரகமாய் தழைத்த நாமம்—மாலே
தீய கண்ணீர் தீர்த்திடவே தீபமாய் நின்ற திருமாலே
திசையெங்கும் தெய்வமென்று தெரிவதெல்லாம் உன் கோலமே
துன்பச் சுமை துளையாக்கி துயர் கழுவும் திருப்பாதம்
துயில் கெடும் இரவெல்லாம் துய்ய நாமம்—மாலே
தாய்போல் அரவணைக்கும் தன்மை கொண்ட திருமாலே
தர்மம் காக்கத் தாழ்வென்றும் துணிந்த இதயம்—மாலே
தடுமாறும் காலடிக்கு தாங்கு கம்பம் உன் கருணை
தரணியெல்லாம் தழுவுகின்ற தரிசன ரூபம்—மாலே
துளசியின் வாசம் போலத் தொடரும் உன் நினைவே
தீராத பசியென்றும் தீர்த்திடும் உன் நாமமே
தொலைந்த பாதை திரும்பிடவே தொட்டு நிற்கும் திருவருள்
தவம் வேண்டா—தாழ்வான நெஞ்சம் போதும், மாலே
