நான் கொடுக்க மறுக்க இருந்த இருக்கை

கடந்த மார்ச் மாதம் சிங்கப்பூரிலிருந்து பெங்களூருக்கு விமானம் ஏறியபோது நடந்த சம்பவம் இது. எனக்கு அன்றைக்குக் கடுமையான முதுகுவலி. ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைப்பதும் வேதனையாக இருந்தது. காபின் பையைத் தூக்கி மேலே வைப்பதே ஒரு தண்டனை போல இருந்தது. ஜன்னலோர இருக்கையில் மெதுவாக அமர்ந்தபோது ஒரே எரிச்சல் - வரிசை, சத்தம், இந்த உலகம் என்று எல்லாவற்றின் மீதும். அந்த நொடியில் என் உலகம் முழுவதும் ஒன்றே ஒன்றாகச் சுருங்கியிருந்தது: என் வலி.

அப்போதுதான் விமானப் பணிப்பெண் அருகில் வந்து, "சார், சில வரிசைகள் முன்னால் இருக்கும் நடைபாதை ஓர இருக்கைக்கு மாறிக்கொள்ள முடியுமா?" என்று கேட்டார்.

என் சிறுநீரகத்தையே தானமாகக் கேட்டது போல அவரைப் பார்த்தேன். நான் படும் அவஸ்தை இவருக்குத் தெரியவில்லையா? இது நான் பணம் கொடுத்து வாங்கிய இருக்கை. இப்போதுதான் கஷ்டப்பட்டு உட்கார்ந்திருக்கிறேன். "நான் ஏன் மாற வேண்டும்?" என்று கேட்டேன். குரலில் கனிவு இல்லை.

"சார், ஒரு வயதான தம்பதி இருக்கிறார்கள். இருவருக்கும் தனித்தனி இருக்கைகள் கிடைத்திருக்கின்றன. பெரியவருக்கு உதவி தேவை. மனைவி பக்கத்தில் இருக்க வேண்டும்."

நிமிர்ந்து பார்த்தேன். இருவருக்கும் 80 வயதுக்கு மேல் இருக்கும். அவர் ஒவ்வொரு இருக்கையையும் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக நடந்து வந்தார். அவர் மனைவி ஒரு சிறிய மருந்துப் பையையும் இருவரின் போர்டிங் பாஸையும் கையில் வைத்துக்கொண்டு அருகிலேயே வந்தார்.

பிரபஞ்சத்துடன் நான் நடத்திய வாக்குவாதம் பத்து வினாடிகள்தான் நீடித்தது. வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு எழுந்து இடம் மாறினேன். வேண்டா வெறுப்பாகத்தான். 

பயணத்தின்போது அவ்வப்போது திரும்பிப் பார்த்தேன். அந்த அம்மா அவருக்கு மருந்தைப் பிரித்துக் கொடுத்தார். குளிரும்போது போர்வையையும் காற்றுத் துவாரத்தையும் சரி செய்தார். "தண்ணீர் வேண்டுமா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். ஒரு கட்டத்தில் அவர் மனைவியின் தோளில் தலை சாய்த்துத் தூங்கிப்போனார். அந்த அம்மா அசையாமல் புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தார். ஐம்பது வருடங்களாகப் பழகிப்போன ஒரு நிலை போல.

எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. மிகவும்.

என் முதுகு இன்னும் வலித்துக்கொண்டுதான் இருந்தது. ஆனால் அந்த விமானத்தில் பிரச்சனை உள்ளவன் நான் ஒருவன் மட்டுமே என்று என் வலி என்னை நம்ப வைத்திருந்தது. இன்று நாம் எல்லோரும் சுமக்கும் அமைதியான உரிமை மனப்பான்மை இதுதான். நம் இருக்கை, நம் பார்க்கிங் இடம், வரிசையில் நம் இடம் என்று எல்லாவற்றையும் காவல் காக்கிறோம். "என் வசதி, என் உரிமை, என் பிரச்சனை" என்ற சுயநல உலகில் வாழ்கிறோம். பக்கத்தில் இருப்பவர் மீதான அக்கறை எங்கோ மெலிந்து போய்விட்டது. அந்தப் பெரியவர் என் முதுகுவலியை விடப் பெரிய சுமையை, என்னை விட நீண்ட காலமாகச் சுமந்துகொண்டிருந்தார். ஆனால் என் சொந்தப் பிரச்சனை என் கண்ணை மறைத்து இருந்தது.

விமானம் தரையிறங்கியதும் அந்த அம்மா என் அருகில் வந்தார். "ரொம்ப நன்றிப்பா. நான் பக்கத்தில் இல்லையென்றால் அவர் ரொம்பப் பதறிப்போவார்."

"உங்கள் பயணம் சௌகரியமாக இருந்ததா அம்மா?"

அவர் சிரித்தார். "எங்கள் வயதில் 'சௌகரியம்' என்பது ரொம்பப் பெரிய வார்த்தைப்பா."

அந்த ஒரு வாக்கியம் லக்கேஜ் பெல்ட் வரை என்னுடனேயே வந்தது. எரிச்சல் எங்கோ போயிருந்தது. மனதில் சந்தோஷமும் நிம்மதியும் மட்டுமே இருந்தன. நான்கு மணி நேரம், பதற்றப்படும் ஒரு முதியவருக்கு அவர் நம்பும் ஒரே மனுஷி பக்கத்தில் இருந்தார். அவர் மனைவியும் "அவர் நன்றாக இருக்கிறாரா?" என்று திரும்பித் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டியிருக்கவில்லை.

நான் கிட்டத்தட்ட "முடியாது" என்று சொல்லியிருப்பேன். என் வலி உண்மைதான். அவர்களுடையதும் உண்மைதான். நம் வாழ்க்கையில் பிரச்சனைகள் எல்லாம் தீரும் வரை காத்திருக்கச் சொல்லி இரக்கம் கேட்பதில்லை. அந்த நாள் ஒருபோதும் வராது. நம் வலியிலிருந்து ஒரு நிமிடம் தலை நிமிர்ந்து, இன்னொருவரின் வலியைப் பார்க்க வேண்டும் என்று மட்டுமே அது கேட்கிறது.

நாம் விட்டுக்கொடுத்தது எவ்வளவு சிறியது என்பது, சில சமயம் கொடுத்த பிறகுதான் புரிகிறது.

तेरा नाम कर दूँ

हर ख़ुशी से ख़ुसूरत तेरी शाम कर दूँ  

अपना प्यार और दोस्ती तेरा नाम कर दूँ।

मिल गए अगर दुबारा यह ज़िंदगी  

हर बार में यह ज़िंदगी तेरा नाम कर दूँ।

तेरी आँखों में जो मिल जाए मुझे अपना मुक़ाम  

अपनी हर धड़कन को उसी के नाम कर दूँ।

तेरे होंठों की हँसी मेरी मोहब्बत का सलाम  

अपनी हर सुबह तेरे नाम की शाम कर दूँ।

तू मिले तो क्या ज़रूरत फिर किसी ख़्वाब की  

अपनी दुनिया तेरी चाहत के नाम कर दूँ।

तू कहे तो चाँद भी रख दूँ तेरे क़दमों में आज  

अपनी हर ख़ुशियों का तुझसे इंतज़ाम कर दूँ।

मनन, तेरे इश्क़ में मिटना भी लगता है हसीं  

अपनी हर साँस को तेरे नाम कर दूँ।

ज़रूरी होती है

 होटों को भी क्या मज़बूरी होती है  

वहीं बात छुपाते हैं जो कहना ज़रूरी होती है  

दिल लाख छुपाए राज़, निगाहें कह देती हैं  

आँखों की मगर अपनी भी मज़बूरी होती है  

पास आकर भी क्यों दिल तक कोई पहुँच नहीं पाता  

इश्क़ में कैसी यह अनकही दूरी होती है  

कुछ ख़्वाब हक़ीक़त से पहले ही टूट जाते हैं  

कुछ ख़्वाबों की ताबीर भी अधूरी होती है  

वो बात जो कह दें तो फ़साना बदल जाए  

कुछ सच की ख़ामोशी ही तो पूरी होती है  

मनन, दिल को समझाना आसान नहीं होता  

हर ज़ख़्म की दुनिया में कहाँ मंज़ूरी होती है

வாழ்க்கை எனும் பயணம்

 வாழ்க்கை சொல்லும் கதையெல்லாம் நாளை மறந்திடுமே,

வாழ்ந்த தடங்கள் நாமில்லாமல் மண்ணில் மறைந்திடுமே!

கல்லாய் கால்கள் கனத்தாலும்  நின்று விடாதே,

காலம் செல்லும் பாதையெல்லாம் தோழன் ஆகுமே!

சின்னச் சின்ன மின்மினிகள் இரவில் விளக்காக,

சிந்தை கொண்டால் இருட்டெல்லாம் விடியல் ஆகுமே!

சூரியனைத் தேடும் விழிகள் சோர்ந்து போனாலும்

செல்லாத பாதை நடந்தாலே உலகம் தொடருமே!

வாழ்க்கை என்னோடு வாழ்ந்திடுமா வாழ்நாள் முழுதும்

வானம் மாறும், காலம் மாறும் வாழ்வும் நகருமே!

நீயே ஏற்றி வைத்த தீயை நீயே அணைப்பாயா?

நெருப்பை நெஞ்சில் வளர்த்துவிட்டால் நெஞ்சே சுடுமே!

கசப்பும் கொஞ்சம் கலந்தால்தான் வாழ்க்கை இனிக்கும்

கனிந்து போனால் தேனும் கூட திகட்டிப் போகுமே!

एक गिलास में

कुछ दूर तक तो चाँद भी चलता रहा मेरे साथ

फिर खो गया वो जाने किस अजनबी एहसास में

तेरी ख़बर न आई तो दिल ने यही कहा

शायद तू आज भी है किसी और के पास में

हर शाम एक ख़्वाब को सीने से रख लिया

हर रात बुझती आग रही अपनी ही प्यास में

दुनिया ने हमको लाख दिए रिश्तों के लिबास

हम ढूँढ़ते रहे तुझे अपने ही उदास में

अब कौन पूछता है कि क्या खोया, क्या मिला

सब कुछ समा गया है मेरे एक गिलास में

मनन, ये ज़िंदगी भी अजब शाम हो गई

डूबा हुआ है आदमी अपने ही विश्वास में

--Dilip

ஏங்கும் நெஞ்சம் பாடுதே

இதழ் தொட்டு, இதயம் தொட்டு,

இன்பக் காற்றாய் நீ வந்தாய்;

நினைவில் நின்று, நெஞ்சில் நின்று,

நீங்கா நாதம் நீ ஆனாய்.

கூந்தல் கோதி, காதல் பேசி,

கூடும் நேரம் தேடுதே;

இன்னும் இன்னும் வேண்டும் என்று

ஏங்கும் நெஞ்சம் பாடுதே.

கேட்கக் கேட்க காதல் தீரா,

கேள்வி மட்டும் ஓயாதே;

தரத் தரத் தேனும் தீரா—

தாகம் மட்டும் தீராதே.

அன்பே, அன்பே, என்னை விட்டு

அலைந்து போகாதே;

நீ எனக்கு, நான் உனக்கு—

இதைத் தவிர வேறேது? 

இராமா

 சாமமும் தானமும் பேதமும் தண்டமும் — சார்ந்திடும் சதுரன் நீயே;

சரசமாய் சொல்லினும் சாதிக்கும் வல்லமை — தாங்கிய தலைவன் நீயே;

பரம சிவனுக்கே பெருமை தரும் பராக்கிரமம் கொண்டவனே;

பரமனைப் போற்றிய இராவணன் அறியாது — பழியுற்றான் உன் வலியே.

இனிமை பல சொல்லி இதயம் கவர்ந்தனை — எத்தனை நல்வுரை சொன்னாய்;

இகழ்வினை மறந்து இன்புறும் அயோத்தியை — என்றும் எனக்கென என்றாய்;

தம்பியைத் தம்பதம் ஆளவைத்து தானே — தாழ்ந்திடும் தருமம் செய்தாய்;

தருமத்தின் நெறியினில் தம்பியும் நாடும் தழைத்திட வழியைத் தந்தாய்.

அண்ணனை வென்றிடும் ஆசையால் அல்ல — அறத்தினை நிலைநிறுத்தி;

அரசினைத் தம்பிக்கு அளித்தாய்; அன்பினால் ஆட்சியை அழகுபடுத்தி;

அரக்கனை அழித்ததும் அம்பினால் மட்டும் அல்ல — அறிவினால் வென்றாய்;

அயோத்தி புகழும் அருள்மிகு இராமா — அகிலம் போற்றும் பெருமான் நீயே!