Tariff-trums

I woke up to the US Supreme Court gutting the Trump tariffs. Frankly, the odds were always 50–50. Now that the hammer has dropped, here are my observations:

1.⁠ ⁠Three Trump-appointed judges just torpedoed Trump’s own signature move. Somewhere, Jerome Powell is probably exhaling in quiet satisfaction.

2.⁠ ⁠Let’s forget the individual for a moment. What’s astounding is that the world’s “second largest democracy” sleepwalked into handing quasi-autocratic powers to its President. Emergency-grade executive authority was being used like a casual policy screwdriver, and the institutional machinery mostly shrugged—until today. The system has belatedly remembered it has a spine.

3.⁠ ⁠Trump’s ego is Everest; his sense of injury is now Mariana-Trench deep. This episode is nowhere near its final act. A counter-strike—legal, political, or in some obscure regulatory alley—is almost guaranteed.

4.⁠ ⁠He is expected to visit China in April. Trade(read: tariff)  negotiations  are likely to be on the plate, alongside Peking ducks. The wounded mountain lion ( no, I am not calling him that based on the colour of his hair, trust me) is going into negotiations with its claws pulled out.

5.⁠ ⁠Like Neelambari in Padayappa, expect him to now turn even more aggressive than ever. I feel this SC ruling has dramatically increased the probability of a war with Iran. Cornered power is always the most dangerous.

6.⁠ ⁠American consumers—ironically, many who voted on nationalist fervor—are left holding the bag. Post-Covid inflation already doubled grocery bills. Tariffs made that worse. Now, even if tariffs roll back, retail prices won’t magically fall. Basic market behaviour: cost increases are passed on instantly; cost reductions trickle back slowly—if at all. Distributors and retailers will cite “higher operating costs” and pocket the spread. The “new normal” shelves are here to stay. And historically, taxes and tariffs have been inflation’s most reliable accelerants. This time won’t be an exception.

7.⁠ ⁠India, officially, should be unaffected. After all, we loudly insisted the tariff hikes were irrelevant. If we were so immune on the way up, logically we should be immune on the way down too. But if the Nifty wails “hypocrisy” on Monday morning, don’t blame Trump 

Always loyal… but for what, and why?

I am viewing this from the persepctive of an individual, beyond politics. 

In most countries, soldiers defend their own borders.
In some others though, you become a Marine — defending whichever border the dispensation wants you to. Not necessarily that of your own. 

You sign up for “motherland,” then learn the motherland has a habit of relocating itself to whichever foreign runway you land on. New culture, new climate, same blank explanation. Just smile, salute, and don’t ask why.

You risk your life, your limbs, and your sanity. If you’re lucky enough to return, you get medals no one remembers and nightmares everyone politely ignores. Your family adapts; you try to.

And then you’re labeled a “veteran” — heroic mascot of a cause you never picked and still can’t define.

A casualty of someone else’s decisions, stamped as duty.

==================

He signed up young, chasing a story he thought was his own,

A promise wrapped in colours he was taught to call home.

They trained him to stand firm, to obey, to never ask why,
But questions grow louder under a foreign sky.

He learned that “country” can shift with the map in a hand,
And conviction can tremble when you don’t understand.
He fought with honour — the kind that scars even the brave,
Leaving parts of himself in the dust no anthem can save.

He returned to applause that didn’t quiet the doubt —
Whose cause was it really he’d been marching about?
They called him faithful, unbroken, a symbol to glorify —
He only whispered : always loyal… but for what, and why?

Tapas

Different scriptures. Different languages. One shared human discovery: transformation requires disciplined intensity.

When I was reading the story of Vishwamitra, one episode struck me deeply. As a young tapasvi, he accumulated immense inner power through austerity. But maturity did not keep pace with intensity. In a moment of pride, legend says he tested his newly acquired force and burned a bird in the forest with his gaze.

Is this fantasy? Can human beings generate such heat?

As usual, the etymology first.

The Sanskrit word Tapas comes from the dhātu tap (तप्) — “to heat, to burn, to glow.” Before it meant spirituality, it meant temperature. Tapasya is not abstract piety. It is the deliberate generation of inner heat. Tamil preserves the same sense in “தவம்” and “தாபம்” — both suggesting intensity and burning.

This is not mystical poetry. It is physiological vocabulary.

Consider Tibetan Buddhist monks practicing Tummo — the “inner fire” meditation. In controlled scientific studies, monks seated in freezing Himalayan conditions, minimally clothed, were observed raising peripheral body temperature through breath control and visualization. Cold wet sheets placed over them dried as steam rose. Thermometers recorded measurable changes. Researchers documented activation of sympathetic pathways, stimulation of brown adipose tissue, and influence over the hypothalamus — the brain’s thermostat.

The Himalayas, in this sense, are not mythology. They become the laboratory.

What these monks demonstrate is not supernatural flame, but disciplined neural regulation. Through breath, posture, and focus, they convert attention into heat. In modern science, this is autonomic modulation. In Sanskrit, it is tapas.

Now return to Vishwamitra.

Perhaps the story is not about laser vision. Perhaps it encodes a warning: intensity without maturity becomes destructive. Tapas amplifies energy. Without humility and ethical grounding, that energy can burn indiscriminately. Ancient Hindu texts were clear — tapas must be governed by wisdom. The Bhagavad Gita classifies austerity into discipline of body, speech, and mind — a framework that maps neatly onto modern behavioral science: physical regulation, communicative restraint, cognitive control.

This principle is not uniquely Hindu.

In Christianity, Jesus retreats into the desert for forty days of fasting and confrontation with temptation. Christian monastic traditions practice silence, celibacy, vigil prayer, and disciplined restraint — not as punishment, but as purification. The desert becomes their Himalayas.

In Islam, Ramadan institutionalizes fasting from dawn to sunset — no food, no water, no indulgence — with the explicit purpose of cultivating taqwa, self-restraint and God-consciousness. The inner struggle against the lower self, known as jihad al-nafs, mirrors the discipline of mind emphasized in the Gita.

The metaphors differ. The nervous system does not.

Biology calls this hormesis — beneficial adaptation through controlled stress. Muscles strengthen under load. Cold exposure enhances mitochondrial efficiency. Fasting activates cellular repair. Deep, sustained focus rewires neural circuits. Structured stress upgrades systems; chaotic stress degrades them.

Hinduism and Buddhism framed this as heat. Christianity framed it as purification. Islam framed it as self-restraint before God. Even today, we practice tapasya without naming it. The athlete training before dawn. The founder sacrificing comfort to build something meaningful. The student locking away distractions for deep work. Even resisting the dopamine pull of endless scrolling is manasa tapas — austerity of the mind.

Watch your body the next time you enter deep concentration. Your temperature rises slightly. Your pulse sharpens. Awareness intensifies. That subtle warmth is tap(as) alive in your nervous system.

The monks in the snow are not anomalies. They are extreme demonstrations of a universal truth: the human organism can generate transformative heat when intention and discipline align.

Tapasya is not self-punishment. It is deliberate friction for refinement. Without it, comfort breeds stagnation. With it, intensity becomes evolution.

The ancients captured that insight in a single root word.

Tapas.

And across Hinduism, Buddhism, Christianity, and Islam, the message quietly echoes the same: growth begins where comfort ends.

கம்பனும் சுந்தரரும் கொண்டாடிய அற்புதக் கிராமம்!

 தமிழகத்தின் வரலாற்றில் ஒரு சின்ன ஊர், இரண்டு மகத்தான மனிதர்களால் அமரத்துவம் பெற்றது. அது திரு வெண்ணை நல்லூர் - இன்று விழுப்புரம் மாவட்டத்தில் அமைதியாக அமைந்திருக்கும் ஒரு பேரூராட்சி.

சுந்தரரின் முதல் பாடல் பிறந்த பூமி

நால்வரில் ஒருவரான சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் சிவபெருமானால் தடுத்தாட்கொள்ளப்பட்ட தலம் இது. இங்குதான் அவர் முதன்முதலாக தேவாரம் பாடினார்:

"ஊனாய் உயிரானாய் உடலானாய் உலகானாய்... ஆனாய் உனக்காளாய் இனி அல்லேன் எனலாமே"

பெண்ணையாற்றின் தென்கரையில் அமைந்த இந்த சிவத்தலம், சைவ சித்தாந்தத்தின் தொட்டிலாக விளங்கியது.

கம்பனின் காவிய பூமி

ஆனால் இந்த ஊரின் பெருமை இங்கேயே நிற்கவில்லை!

சடையப்ப வள்ளல் என்ற பெருந்தகை, கம்பனை சோழ நாட்டிலிருந்து அழைத்து வந்து, தன் செலவில் இங்கே தங்க வைத்தார். அந்த விருந்தோம்பலின் பலன்? கம்ப ராமாயணம் இங்கேயே படைக்கப்பட்டது!

நன்றியுள்ளம் கொண்ட கம்பன், காவியத்தில் ஒவ்வொரு 1000 வரிகளுக்கும் ஒரு முறை வள்ளலின் பெயரையும், திரு வெண்ணை நல்லூரையும் நினைவுபடுத்தினான்.

இன்றும் அந்த ஊரில் கம்பனுக்கென்று ஒரு கோவில் உள்ளது - ஒரு கவிஞனுக்கு கோவில் கட்டிய அபூர்வ மரியாதை!

The Billionaire’s Backyard Retreat

 From rockets to Mars and the deep star-map,

To taking a long afternoon garden nap.

No more Neuralink or satellite beams -

Just selling organic sambar-vada dreams.

The boardrooms are silent, the Twitter-wars cease,

I’m trading my stocks for some "piece of the peace."

Instead of a Tesla that drives on its own,

I’ll drive a slow TVS50 through the harvest zone.

I’ll sing a few songs to a gathering crowd,

While selling my onions and feeling quite proud.

Forget the high tech and the cold Martian soil,

I’ll just watch my pot of filter coffee boil.

உயிரின் நிறைவே ராகம்

திருவையாறின் அந்த சுண்டும் மந்தமான காலைகளில், காவேரி மீது படிந்திருந்த பனிக்கட்டியை முதலில் கிழித்து விடுவது பறவைகளின் கீச்சல்ல, கோவில் மணியின் ஒலியல்ல—ஒரு மனிதன் மூச்செடுக்கும் சத்தம். அந்த மூச்சில் ராகம் தொங்கிக்கிடக்கும். அதை அடையாளம் காட்ட யாருமில்லை; ஆனால் அந்த ராகத்தை முதலில் கேட்கும் ஒரே ஜீவன் தியாகராஜர். நிழல்களுள் அவர் நடப்பது பார்க்கும்போது, நேரம் கூட திகைப்பது போல இருக்கும். கச்சை நனைந்திருக்கும்; ஆனால் மனம்? அது எழுதுபலகையை விடப் பரந்த பக்கமாக திறந்திருக்கும். காற்று தன் முதல் ஆசிரியன் என்பதைப் போல ஒன்றாகவே இசை வரிகள் எழுதிக்கொண்டே இருக்கும்.

“ரா—மா…” என்று அவர் நெடிதாக இழுக்கும் ஓர் அசைவுக்கு காற்றே நின்று தலைவணங்கும். அந்த அசைவுக்குள் புதிதாக ஒரு மெலடி பிறக்கிறது. உலகத்துக்கு அவர் பாடுவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அவர்மீது பாடுகிறது யாரோ தெரியாத ஒரு சக்தி. யாருக்கும் தெரியாது, யாரும் கேட்க முயற்சிக்காது—ஆனால் அவர் மட்டும் கேட்கிறார் அந்த மறைஒலியை. அவரது வீட்டில் இருக்கும் போது, அவர் சாதாரண மனிதன் போலவே தோன்றுவார்—உணவு, பரபரப்பு, குடும்பத்தின் சின்னசின்ன சலசலப்பு. ஆனால் அவருள் ஓடிக்கொண்டிருப்பது இன்னொரு அமைதியான உலகம். அதற்கு சத்தம் கிடையாது. அதற்கு வடிவமே இல்லை. அது ராகம். அது தாளம். அது ராமநாமத்தின் நிம்மதியான ஒலி.

சில நாட்களில் அவர் ஒரு வார்த்தையும் பேசமாட்டார். என்ன பேசுவார்? “இன்றைய காலை காற்று பிந்துமாலினி நிறத்தில் வீசுகிறது” என்று சொன்னால் யார்தான் புரிந்துகொள்வார்கள்? புரிவதில்லை. ஆனால் அவருக்கு அதுவே உண்மை. உண்மை என்றால் ஒலி. அந்த ஒலி வந்தால் தான் வார்த்தைகள் பொழியும். பக்கத்து இசைக் கலைஞர்கள் வியப்புடன் கேட்பார்கள்: “ஸ்வாமி, இந்த ராகம் எங்கும் கேட்கவே கிடையாது!” அவர் புன்னகை சிரிப்பார். “நான் உருவாக்கவில்லை. யாரோ சொல்லிக்கொடுத்தார். நான் கேட்டு எழுதியது.” அவர் “யாரோ” என்று சொன்னால் மக்கள் ராமனை நினைப்பார்கள். ஆனால் தியாகராஜருக்குள் ராமன்—அழகு நிறைந்த உருவமல்ல; சொல்ல முடியாத ஒன்றின் அதிர்வொலி.

ஒரு முறை காவேரிக்கரையில் கண்களை மூடி அமர்ந்தபோது, ஒரு வரி அவரது உள்ளத்தில் பறவையைப் போல இறகடித்தது: “எந்த முத்தோ எவ்வரி சொகசோ…” அந்த ஒரு வரியிலேயே அவரது மனம் திடுக்கிட்டது. “நான் என்ன செய்கிறேன்? இது யாருக்காக? ஏன்?” என்று தன்னைத் தானே கேட்கும் மனிதத்தின் பயம். அவர் எழுதத் தொடங்கினார். வரிகள் சுவாசம் போல ஓடின. நரம்பில் ஓடும் மின்னோட்டம் போல துடித்தன.

அப்பொழுது பின்னால் உமயாளபுரம் ஸத்தியகோபாலரின் குழந்தை குரல்: “ஆசார்யா… இந்த ராகத்தில் நான் என்ன பாட வேண்டும்?” தியாகராஜர் மெதுவாகக் கண் திறப்பார். “நீ கேட்டாயா… அவன் எப்படிச் சொல்கிறான் என்று?” “யார் ஸ்வாமி?” “காற்று.” அந்தச் சிறுவனுக்கு அது புதிர். ஆனால் ஆண்டுகள் கழித்து அவர் கற்றவர்கள் அனைவரும் உணர்ந்தது ஒன்றே—உயிர் நிறைந்த இடத்தில் தான் ராகம் பிறக்கிறது.

ஒரு இரவு திருவையாற்றை மறைத்திருந்த சிறிய தீபங்கள் தங்கள் வேலை பார்த்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் தியாகராஜரின் முகத்தில் மட்டும் மற்றொன்றின் ஒளி. பேனா இல்லாமல் ராகத்தை எழுதத் தொடங்கினார். வார்த்தைகள் தானே தங்கள் இடத்தைத் தேடி ஓடின. அப்போது பிறந்தது: “நீகேலா பயமா?” ஒரு மனிதன் தன் தெய்வத்திடம் கேட்கும் மிக இயல்பான, மிக நேர்மையான அச்சம்—“நீ இல்லாதபோது நான் எப்படி?”

அவரது மனைவி பெரியம்மாள், சில நேரங்களில் அவரது கண்களைக் கண்டே பயப்படுவாள். “என்ன ஸ்வாமி, இந்த அளவுக்கு கண்களை இறுக்கிக் கொண்டு பாடுறீங்க? தாரை தாரையாய் கண்ணீர் வேறு..…” அவர் அமைதியாகச் சொல்வார்: “உள்ளே ஓடும் ராகம் புரிந்தால்தான் வெளியில் வரும். நான் அந்த ராகத்துக்கு ஓடும் நரம்பு மாதிரி.” அது ஒரு மனைவிக்குப் புரியும் வாக்கியம் அல்ல. ஆனால் அவளுக்குத் தெரியும்—இந்த வீட்டில் வாழ்வது ஒரு மனிதன் அல்ல -  ஒரு இசைத் துறவி.

காலம் அவரின் குரல் நூல்களைச் சிறிது சிறிதாக மங்கச் செய்தது. ஆனால் அந்த மங்கலிலும் ஒரு வண்ணம் இருந்தது. அது மரணத்திற்கான பயமல்ல; இசை இன்னும் அவருக்குள் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது, அதை முழுதும் எழுத முடியாமல் போகிறதே என்ற பிணக்கம். மரணத்திற்கு இரண்டு நாள் முன், குருவளரின் ஓரம் படுத்திருந்தபோது, அவர் மனதில் ஓர் முகமற்ற ராகம் எழுந்தது. அவருடைய விரல்கள் காற்றை தட்டின. “இதை நான் எழுத முடியாது…” என்றார். சிஷ்யர்கள் பதறி: “ஸ்வாமி, மெட்டு சொல்லுங்கள்… நாங்கள் எழுதுகிறோம்!”

அவர் புன்னகை சிரித்தார். “நான் இல்லாதபோது… அதை யாரிடம் கேட்டு மெட்டு கட்டுவீர்கள்?” அந்த நேரத்தில் ஒரு மெலிந்த காற்று நுழைந்தது. அதன் குரலில் மட்டும் உறுதி. தியாகராஜர் கண்களை மூடினார். “முடிந்தது,” என்றார்.

அது அவரது ராகங்களின் கடைசி சுவாசம்.

காவேரி அமைதியாக ஓடியது. மின்மினிகள் என்ன நடந்ததென்றே அறியாமல் பறந்தன. ஆனால் இசை உலகுக்கு—அன்று பூமியிலிருந்து ஒரு பெரிய மின்சாரம் பறந்தது. ஒருவர் இறந்தார். ஆனால் அவர் எழுதிய மென்பொருள் இன்னும் உயிருடன் உள்ளது. ராகமும், ராமரும்—அவை தியாகராஜரின் நிரந்தர நினைவகம். அந்த நினைவகம் எரியாது. அது காற்றில் எழுதப்பட்டது. காற்று அழியாது.

The Greatness of the Musical Trinity

 I used to wonder, when I started learning CM, on why the Musical Trinity of Thyagaraja Swamy, Muthuswamy Dikshithar and Shyama Sastri were considered the gold standard in CM. After all, there were many before and after them:

Great composers before them:

•⁠  ⁠Purandara Dasa

•⁠  ⁠Annamacharya

•⁠  ⁠Arunagirinathar

•⁠  ⁠Muthu Tandavar

•⁠  ⁠Oottukkadu Venkata Kavi

Great composers after them:

•⁠  ⁠Patnam Subramania Iyer, 

•⁠  ⁠Papanasam Sivan

•⁠  ⁠Lalgudi Jayaraman

•⁠  ⁠Harikesanallur Muthiah Bhagavatar

…and, all of them gave extraordinary music. Marimutha Pillai, Muthu Thandavar etc too. 

So, then, what makes the Trinity stand out?

My conclusion is as follows:

Tyagaraja — Embodies Bhakti + Emotion + Musical Flow

•⁠  ⁠Perfected the kriti as a bhava-rich form

•⁠  ⁠Focus on emotional surrender

•⁠  ⁠Simple sahitya, but deeply expressive ragas

•⁠  ⁠His songs “sing themselves” — hence universally adopted

He became the benchmark for ragabhava.

Dikshitar — The Eiptome of Scholarship + Structure + Lakshana fidelity

•⁠  ⁠Composed with textbook precision

•⁠  ⁠Used rare ragas; fixed phrases that define raga identity

•⁠  ⁠Prosody, grammar, tala — all executed with surgical clarity

•⁠  ⁠Works are musicological treasures

He is the gold standard for raga–structure and sahitya sophistication.

Shyama Sastri — Stands for Rhythm + Depth + Subtlety

•⁠  ⁠The greatest laya-oriented composer among the three

•⁠  ⁠His swarajatis and kritis challenge even senior musicians

•⁠  ⁠Complex rhythm, but always aesthetic and tasteful

He represents the peak of tala mastery and rhythmic elegance.

Together, the Tirnity cover the full spectrum:

 emotion + structure + rhythm — a completeness unmatched before or since.

And , to me, that is why, just as there are many excellent cricketers, but only one Sachin Tendulkar, the Trinity form an exclusive club.