கந்தனே போற்றுவோம் கடவுளே முருகா
கந்தமலர் சூடிடும் கருணையே கந்தா
வல்லவனே விரைந்திங்கு வாரடா தேவா
வல்லடி வணங்குவோம் வரமொன்று வேலா
செந்தில் ஆண்டவனே சிவகுமரன் முருகா
செந்தமிழ் பாடுவோம் சேவகர் நாதா
பண்ணிய பாவங்கள் பரிந்தொழி தேவா
பண்பிலா நானும் பணிகின்றேன் முருகா
தண்ணருள் தாராயே தாயினும் நாதா
தண்மலர் தூவிட தாழ்ந்தேன் குமரா
மண்ணிடை மாயையில் மறுகுவோம் தேவா
மண்ணை விட்டேற வழிகாட்டு முருகா
வெசக் காலம். காந்திபுரம் நாற்சந்தி, பகல் பன்னிரண்டு மணி, சூரியன் நேரா தலையிலேயே தீ மூட்டுகிறான். AUTOCAD கிளாசு முடிஞ்சு நிம்பு சர்பத்து குடிக்கணும்னு நான் நிக்கிறேன். சிவப்பு மாருதி ஸ்விஃப்ட்டும் கருப்பு டிவிஎஸ் ஸ்டார்ரும் ஒரே நேரத்துல நாற்சந்தியிலே நுழையுது — ஆட்டோ மறைவிலிருந்து பொசுக்குன்னு வந்ததால டிவிஎஸ் விசுக்குன்னு திரும்புது, ஹேண்டில்பார் ஸ்விஃப்ட்டோட கண்ணாடி பக்கம் ஒரு டிக்! அந்த ஒரு சத்தம்தான் காந்திபுரம் நாற்சந்தியோட அன்னிய மொதல் கருமாந்திரம்கெரகம்.
ஸ்விஃப்ட்டுல பழனிசாமி — புது கார், கர்வம் மொஞ்சிலேயே தெரியுது — வெருசா இறங்கி பாக்கிறான். ஸ்கிராட்ச் இல்லீங்கண்ணா, கண்ணேதெரியல. ஆனாலும் வாய் திறக்கிறான்: "டேய், என் புது கார்ல ஸ்கிராட்ச் ஆச்சே!" டிவிஎஸ்ல வேல்முருகன் அண்ணா — ஆர்.எஸ்.புரம் தண்ணீர் பிஸினஸ், அந்தப் பைக்கை குழந்தை மாதிரி வளர்த்தவரு — பதனமா இறங்கி:
"ஏனுங்கோ கண்ணு, ஒண்ணுமில்லீங்கண்ணா!"
"இருக்கு!"
"சூரிய வெளிச்சம் ரிஃப்லெக்ஷன், கம்மனாட்டி மாரி பேசாத!"
அவ்ளோதான். "தெரியுமா நான் யாருன்னு?! சிங்காநல்லூர் எஸ்ஐ நஞ்சுண்டப்பா என் மாமன், ஒரே போன்ல உன் ஊட்டையே கட்டிருவாரு, செய்வாகளாகும்!"
வேல்முருகன் அண்ணாவும் விடல: "என் மச்சான் ஆறுமுகம் கோவை ஆர்டிஓல இருக்காரு. உன் டாக்குமெண்ட் சரியா இருக்கட்டும், செய்வாகளாகும்!" — அந்த ஒரு வார்த்தையிலே பழனிசாமிக்கு கண்ணுல படபடப்பு தெரியுது.
நக்கன்பட்டி நாகப்பன் அண்ணா சந்துல சிந்து பாட நெனச்சு சைக்கிள் காரிரியர்ல இருந்த டீ CAN அ தட்டி, "வாங்கோ கண்ணுங்களா, தேநீரு குடிங்கோ, நிழல்லே நின்னு பாக்கலாம்!" அஞ்சே நிமிஷத்துல நாற்சந்தியே தேநீர் கடையாயிடுது. ஒரு பீளமேடு லாரி டிரைவரு நிறுத்திட்டு
"என்னாடா?"
"ஸ்கிராட்ச் சண்டை!"
"எங்க ஸ்கிராட்ச்?"
"எங்கயும் இல்லீங்கண்ணா!"
வழியில வந்த செல்லம்மாள் பாட்டி வாய் மூடல:
"ஆமாமுங்கோ எஸ்ஐ மாமன்! ஏனுங்கோ, அப்பா யாரோட மாமன் ஐஜிஆ இருந்தா நாற்சந்தியே தனி ஊர் ஆயிடும்! ஸ்கிராட்சே இல்லாத இடத்துல அர மணி நேரம் அக்கப்போர் — அக்கியானமே இல்லீங்கண்ணா இந்த மாக்கானுங்களுக்கு!"
கடைசியா நுழைகிறாரு முருகேசன் அண்ணா — அம்மாயிகிட்ட கீரை வாங்கிட்டு வர்ரவரு. ரவுசு கேட்டு நின்னாரு, ஒரு நிமிஷம் பொழுதோட பாத்தாரு, மடார்ன்னு நடுவுல நுழைஞ்சாரு.
"ஏனுங்கோ கண்ணு, போங்கோ — வெசனம் வேண்டாம், ஸோலியப் பாருங்கோ.அட போங்க கண்ணுங்களா அல்லாரும்!"
வேல்முருகன் அண்ணா அலுங்காமே பைக் ஏறி கிளம்பினாரு. பழனிசாமிக்கும்: "நீயும் போ கண்ணு, ஊட்டுல உன் அம்மாயி காத்திருப்பாங்க." "அம்மாயி" சொல்லு வந்ததும் அமைதி ஆயிட்டான். வெருசா கார்ல ஏறி போயிட்டான்.
செல்லம்மாள் பாட்டி: "திருவாத்தான்!"
நாகப்பன் அண்ணா: "போச்சாது பாட்டி, என் முப்பத்தஞ்சு தேநீரு போயிடுச்சு — நல்லாவே ஆச்சு!"
நான் நிம்பு சர்பத்து குடிச்சுட்டு கிளம்பினேன்.
ஒரு முருகேசன் அண்ணா "போங்கோ" சொல்லும்வரை நாமெல்லாம் ஒட்டுக்கா நின்னுட்டே இருப்போம் — இது கோவைதான் கண்ணுங்களா. இல்லீங்கண்ணாவும், ஆமாமுங்கோவும், தேநீரும் சேர்ந்து வாழுது இங்க.
செய்வாகளாகும்!
கணபதி உனக்கே கைகுவிக்கின்றேன்
கணமும் மறவேன் கமலத் திருவடி
கணிந்தெனை தேற்று கரிமுகத் தெய்வா
கண்களில் ஒளிரும் கதிர்நீ அல்லவா
வல்லமை நீயே வாழ்வினில் துணைவா
வல்லுயிர் உணரும் வான்பொருள் நீயே
வல்லவர் நெஞ்சில் வாழும் கணபா
வல்லடி வணங்கேன் வாழ்த்துகின்றேனே
பண்ணிய பழியெல்லாம் பரிந்தொழி ஐயா
பண்பே இல்லா பாவியேன் நானும்
பண்ணொலி இனிக்கும் பரம்பொருள் நீயே
பண்ணில் உனைப்பாடும் பாக்கியம் தாராய்
தண்ணருள் தாராய் தாழ்ந்தவன் என்னை
தண்மலர் தாளில் தனிந்து வணங்கேன்
தண்ணிய ஒளியே தர்மத்தின் வழியும்
தண்மையால் காப்பாய் தாயினும் மேலே
காத்தாலயே கனலு மாரி
கரீட்டா எந்திரிச்சு வந்து,
படிக்கிற பசங்களுக்கு லைட்ட
பாஸ் பண்ணி
பேட்டகே ஃபேமஸ் ஆயிடுற நீ.
தேவருங்க எல்லாம் ஒன்ன பாத்து
"டேய்! சாமி வந்ட்டான்டா"ன்னு கும்புட,
கில்லாடி வேல காமிச்சு, நைனா
கிள்ளிட்டா நெஞ்சைய !
செவந்த கதிரு கைங்க இந்த
செம் மண்ண தொட்டு தடவ,
அப்பா டக்கரா பரவி சும்மா
அல்ட்டாம ஒளி அட்சடா.
ஸுடு ஸுடா சுட்டாக்கூட நீ
சைதாபேட்ட கிரி கிரி
கோடை வெய்யிலு காட்னாலும் நீ
கோயம்பேடு வடகறி.
டங்குவாரு கூட வெய்யிலுல உன்
கலராவே மாறிட்ச்சு , மச்சான்.
டாஸ்மாக்கு இல்லாமையே படா
கிக்கு ஏறிட்ச்சு , மச்சான்.
சுத்திக்கினே இருடா
சூளூர் பேட்ட வஸ்தாது
செம்மயான ஒன் லுக்குக்கு
சென்னையே பத்தாது.
तेजोराशे दिनेशस्त्वं गगनस्य अधीश्वर
दिव्यतेजोभिरुद्भासि भुवनं सर्वतोऽधुना ॥१॥
कोटिशो रश्मयस्तेऽमी अनलाख्याः सुदुर्धराः
अमृतं वर्षयन्त्येते जीवसृष्ट्यर्थमुत्तमम् ॥२॥
अणुरेणुष्वपि व्याप्तं तेजस्तेऽनन्तकारणम्
तेजसैव हि जायन्ते म्रियन्तेऽपि तथैव हि ॥३॥
ज्योतिर्मूर्तिस्त्वमेवासि ग्रहाणां सभ्यनायकः
दाहकोऽपि च संजीवी रश्मितेजःप्रभावतः ॥४॥
जीवनस्य विकासाय वसुधायाः सदा प्रभो
तेजसा रक्ष लज्जां त्वं दिनेशो गगनेश्वरः ॥५॥
I have been in the IT industry since 1995, mostly in roles that afforded me a ringside seat to management decision-making. Looking back over three decades, one thing is striking: the industry has been swinging wildly, when it comes to defining its most valuable asset.
In the 1990s, the answer seemed obvious. IT was a kingdom of hardware and software. Vendors sold boxes, operating systems, databases, and licences. The industry worshipped products. Then came Lou Gerstner at IBM, who flipped the script. Those giant outsourcing deals of the late 1990s and early 2000s transformed the economics of technology. Suddenly, the real product was no longer software—it was services. The industry stopped selling stand-alone machines and started bundling people, as it were.
For the next fifteen years, every annual report sang the same hymn. "Our people are our greatest asset." Technology firms proudly declared that their competitive advantage lay not in silicon, not in code, not in networks, but in human talent. The valuation of entire companies rested on the belief that armies of engineers, consultants, architects, and project managers were the irreplaceable engines of value creation.
Then the pendulum swung again.
AWS arrived. Microsoft rediscovered its swagger. Cloud computing turned software into utility infrastructure. SaaS was the new saas( Hindi word for mother-in-law), dictating the landscape. And yet, even amidst the cloud revolution, the mantra remained unchanged: people first. Every CEO presentation, every HR campaign, every town hall repeated the same line. Human capital was king. The crescendo was the maniacal hiring of talent post covid, where even freshmen out of US Colleges were offered a median salary of 135K if they had an IT badge.
And then came AI.
If the AI story delivers even half of what its evangelists promise, we may be witnessing the most ironic transfer of power in the history of the technology industry. For the first time in decades, IT companies may soon stop boasting about people as their primary asset and start boasting about hardware. Not just any hardware, but those Nvidia-made Pringles sitting inside data centres, humming away as the new engines of economic value.
Think about the absurdity of it. Human beings invented the semiconductor. Human beings designed the GPU. Human beings built the large language models that run on top of them. Then those same humans trained machines capable of replacing large portions of the work they themselves once performed. The crown is being voluntarily handed over.
For thirty years, grey matter ruled. Today, grey silicon is beginning to matter more than grey matter.
The balance sheets are already telling the story. Investors obsess over GPU clusters, compute capacity, energy availability, and data-centre footprints. The scarcity that once drove the industry was talent. The scarcity that drives it now is chips. The technology industry may be the only industry in history whose greatest asset invented its successor.
As Jensen Huang might say: humanity thinks, but silicon scales. Humanity innovates, but compute compounds.
Huang says. Humanity sways.
