வாழ்க்கை எனும் பயணம்

 வாழ்க்கை சொல்லும் கதையெல்லாம் நாளை மறந்திடுமே,

வாழ்ந்த தடங்கள் நாமில்லாமல் மண்ணில் மறைந்திடுமே!

கல்லாய் கால்கள் கனத்தாலும்  நின்று விடாதே,

காலம் செல்லும் பாதையெல்லாம் தோழன் ஆகுமே!

சின்னச் சின்ன மின்மினிகள் இரவில் விளக்காக,

சிந்தை கொண்டால் இருட்டெல்லாம் விடியல் ஆகுமே!

சூரியனைத் தேடும் விழிகள் சோர்ந்து போனாலும்

செல்லாத பாதை நடந்தாலே உலகம் தொடருமே!

வாழ்க்கை என்னோடு வாழ்ந்திடுமா வாழ்நாள் முழுதும்

வானம் மாறும், காலம் மாறும் வாழ்வும் நகருமே!

நீயே ஏற்றி வைத்த தீயை நீயே அணைப்பாயா?

நெருப்பை நெஞ்சில் வளர்த்துவிட்டால் நெஞ்சே சுடுமே!

கசப்பும் கொஞ்சம் கலந்தால்தான் வாழ்க்கை இனிக்கும்

கனிந்து போனால் தேனும் கூட திகட்டிப் போகுமே!

एक गिलास में

कुछ दूर तक तो चाँद भी चलता रहा मेरे साथ

फिर खो गया वो जाने किस अजनबी एहसास में

तेरी ख़बर न आई तो दिल ने यही कहा

शायद तू आज भी है किसी और के पास में

हर शाम एक ख़्वाब को सीने से रख लिया

हर रात बुझती आग रही अपनी ही प्यास में

दुनिया ने हमको लाख दिए रिश्तों के लिबास

हम ढूँढ़ते रहे तुझे अपने ही उदास में

अब कौन पूछता है कि क्या खोया, क्या मिला

सब कुछ समा गया है मेरे एक गिलास में

मनन, ये ज़िंदगी भी अजब शाम हो गई

डूबा हुआ है आदमी अपने ही विश्वास में

--Dilip

ஏங்கும் நெஞ்சம் பாடுதே

இதழ் தொட்டு, இதயம் தொட்டு,

இன்பக் காற்றாய் நீ வந்தாய்;

நினைவில் நின்று, நெஞ்சில் நின்று,

நீங்கா நாதம் நீ ஆனாய்.

கூந்தல் கோதி, காதல் பேசி,

கூடும் நேரம் தேடுதே;

இன்னும் இன்னும் வேண்டும் என்று

ஏங்கும் நெஞ்சம் பாடுதே.

கேட்கக் கேட்க காதல் தீரா,

கேள்வி மட்டும் ஓயாதே;

தரத் தரத் தேனும் தீரா—

தாகம் மட்டும் தீராதே.

அன்பே, அன்பே, என்னை விட்டு

அலைந்து போகாதே;

நீ எனக்கு, நான் உனக்கு—

இதைத் தவிர வேறேது? 

இராமா

 சாமமும் தானமும் பேதமும் தண்டமும் — சார்ந்திடும் சதுரன் நீயே;

சரசமாய் சொல்லினும் சாதிக்கும் வல்லமை — தாங்கிய தலைவன் நீயே;

பரம சிவனுக்கே பெருமை தரும் பராக்கிரமம் கொண்டவனே;

பரமனைப் போற்றிய இராவணன் அறியாது — பழியுற்றான் உன் வலியே.

இனிமை பல சொல்லி இதயம் கவர்ந்தனை — எத்தனை நல்வுரை சொன்னாய்;

இகழ்வினை மறந்து இன்புறும் அயோத்தியை — என்றும் எனக்கென என்றாய்;

தம்பியைத் தம்பதம் ஆளவைத்து தானே — தாழ்ந்திடும் தருமம் செய்தாய்;

தருமத்தின் நெறியினில் தம்பியும் நாடும் தழைத்திட வழியைத் தந்தாய்.

அண்ணனை வென்றிடும் ஆசையால் அல்ல — அறத்தினை நிலைநிறுத்தி;

அரசினைத் தம்பிக்கு அளித்தாய்; அன்பினால் ஆட்சியை அழகுபடுத்தி;

அரக்கனை அழித்ததும் அம்பினால் மட்டும் அல்ல — அறிவினால் வென்றாய்;

அயோத்தி புகழும் அருள்மிகு இராமா — அகிலம் போற்றும் பெருமான் நீயே!

காதல்!

மனிதனின் வாழ்வுக்கு முகவரி உண்டு,

மனதுக்கோ காதலே முகவரி;

முடிவை அறிந்தும் தொடங்கும் உறவு,

முடிவிலா கதைதான் காதல்.

தரம் பார்த்து வருவதில்லை,

தகுதி பார்த்துத் தேர்வதில்லை;

தகுதியும் தரமும் கேட்பதென்றால் —

அது தகாத காதல்!

நீர்மேல் நடக்கும் வித்தை போல,

நெருப்புக்குள் குளிக்கும் வலி போல,

கடலுக்குள் மூழ்கும் பயம் போல,

காற்றோடு கரையும் சுகம் — காதல்.

சூரியன் சுடுவதும் அதுவே,

மழையின் ஈரமும்அதுவே;

ஒன்றிலொன்று புரிந்துகொள்ளும்

சமத்துவம் எங்கே இருக்கிறது?

கோதையின் பேதமை

 வானம் கருத்திருக்க — வாடுது மனமும்,

வட்டநிலா தேய்ந்திருக்க — தேயுது உயிரும்;

ஏங்கி ஏங்கி விழிகள் ஏங்குதே —

என்னவனே, எங்கே போனாய்?

கருமேகம் சூழ்ந்திருக்க — கண்ணில் இருளும்,

கனவுக்குள் நீயிருக்க — நெஞ்சில் நெருப்பும்;

மேகம் கலைந்தாலும் — மாறுமோ ஏக்கம்?

நீ வருவாயா, கண்ணா?

எல்லாம் அவனே!

தென்றலுக்குத் தலைசாய்க்கும் தளிராய்,

தீப்பிழம்பாய்த் திசையெல்லாம் சுடராய்,

தண்ணீராய்க் கரைதாண்டும் அலையாய்,

தாய்விழியில் துளிர்க்கின்ற கண்ணீர் நான்.

மலையிலிருந்து மழைத்துளியாய் இறங்கி,

மலரிதழில் மணமாகி உறைந்து,

மண்ணோடு உயிராகி முளைத்து,

மழலைவாய்ச் சிரிப்பாக மலரும் நான்.

சுற்றிவரும் தேனியின் சிறகாய்,

சுருண்டோடும் பாம்பின் நெளிவாய்,

துள்ளிவரும் மானின் மருட்சியாய்,

தூயநீரில் துள்ளுகின்ற மீனும் நான்.

கன்னியின் காதலில் கனவாய்,

கவிதைசொல் தமிழினிலே இசையாய்,

அன்புடைய உள்ளங்களில் உயிராய்,

அசைவதும் அசையாததுமாய் நானே நான்!