உன் பெயர் ஒன்று உதட்டில் விழுந்தது—
உச்சரித்தாலும் அகலவில்லை;
உலகம் முழுதும் மறக்கச் சொன்னாலும்,
உள்ளம் மட்டும் மறக்கவில்லை.
முதலில் உதட்டின் வாசம் நீயே;
மெல்ல மெல்ல நினைவின் தேசம் நீயே;
இன்று என் நெஞ்சின் நிலவும் நீயே—
இமை மூடும் இரவின் ஒளியும் நீயே.
இரவுக்குள் நிலவாய் வந்தாய்,
இதயத்துள் உயிராய் நின்றாய்;
நான் என்று இருந்த என் நெஞ்சை
நீ என்று மாற்றி சென்றாய்.
இப்போது என்னிடம் கேட்பதென்ன?
இதயம் நீ… உயிரும் நீ…
என் மூச்சின் ஓசை நீயே—
என் மௌனப் பாசம் நீயே.
