உயிரின் நிறைவே ராகம்

திருவையாறின் அந்த சுண்டும் மந்தமான காலைகளில், காவேரி மீது படிந்திருந்த பனிக்கட்டியை முதலில் கிழித்து விடுவது பறவைகளின் கீச்சல்ல, கோவில் மணியின் ஒலியல்ல—ஒரு மனிதன் மூச்செடுக்கும் சத்தம். அந்த மூச்சில் ராகம் தொங்கிக்கிடக்கும். அதை அடையாளம் காட்ட யாருமில்லை; ஆனால் அந்த ராகத்தை முதலில் கேட்கும் ஒரே ஜீவன் தியாகராஜர். நிழல்களுள் அவர் நடப்பது பார்க்கும்போது, நேரம் கூட திகைப்பது போல இருக்கும். கச்சை நனைந்திருக்கும்; ஆனால் மனம்? அது எழுதுபலகையை விடப் பரந்த பக்கமாக திறந்திருக்கும். காற்று தன் முதல் ஆசிரியன் என்பதைப் போல ஒன்றாகவே இசை வரிகள் எழுதிக்கொண்டே இருக்கும்.

“ரா—மா…” என்று அவர் நெடிதாக இழுக்கும் ஓர் அசைவுக்கு காற்றே நின்று தலைவணங்கும். அந்த அசைவுக்குள் புதிதாக ஒரு மெலடி பிறக்கிறது. உலகத்துக்கு அவர் பாடுவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அவர்மீது பாடுகிறது யாரோ தெரியாத ஒரு சக்தி. யாருக்கும் தெரியாது, யாரும் கேட்க முயற்சிக்காது—ஆனால் அவர் மட்டும் கேட்கிறார் அந்த மறைஒலியை. அவரது வீட்டில் இருக்கும் போது, அவர் சாதாரண மனிதன் போலவே தோன்றுவார்—உணவு, பரபரப்பு, குடும்பத்தின் சின்னசின்ன சலசலப்பு. ஆனால் அவருள் ஓடிக்கொண்டிருப்பது இன்னொரு அமைதியான உலகம். அதற்கு சத்தம் கிடையாது. அதற்கு வடிவமே இல்லை. அது ராகம். அது தாளம். அது ராமநாமத்தின் நிம்மதியான ஒலி.

சில நாட்களில் அவர் ஒரு வார்த்தையும் பேசமாட்டார். என்ன பேசுவார்? “இன்றைய காலை காற்று பிந்துமாலினி நிறத்தில் வீசுகிறது” என்று சொன்னால் யார்தான் புரிந்துகொள்வார்கள்? புரிவதில்லை. ஆனால் அவருக்கு அதுவே உண்மை. உண்மை என்றால் ஒலி. அந்த ஒலி வந்தால் தான் வார்த்தைகள் பொழியும். பக்கத்து இசைக் கலைஞர்கள் வியப்புடன் கேட்பார்கள்: “ஸ்வாமி, இந்த ராகம் எங்கும் கேட்கவே கிடையாது!” அவர் புன்னகை சிரிப்பார். “நான் உருவாக்கவில்லை. யாரோ சொல்லிக்கொடுத்தார். நான் கேட்டு எழுதியது.” அவர் “யாரோ” என்று சொன்னால் மக்கள் ராமனை நினைப்பார்கள். ஆனால் தியாகராஜருக்குள் ராமன்—அழகு நிறைந்த உருவமல்ல; சொல்ல முடியாத ஒன்றின் அதிர்வொலி.

ஒரு முறை காவேரிக்கரையில் கண்களை மூடி அமர்ந்தபோது, ஒரு வரி அவரது உள்ளத்தில் பறவையைப் போல இறகடித்தது: “எந்த முத்தோ எவ்வரி சொகசோ…” அந்த ஒரு வரியிலேயே அவரது மனம் திடுக்கிட்டது. “நான் என்ன செய்கிறேன்? இது யாருக்காக? ஏன்?” என்று தன்னைத் தானே கேட்கும் மனிதத்தின் பயம். அவர் எழுதத் தொடங்கினார். வரிகள் சுவாசம் போல ஓடின. நரம்பில் ஓடும் மின்னோட்டம் போல துடித்தன.

அப்பொழுது பின்னால் உமயாளபுரம் ஸத்தியகோபாலரின் குழந்தை குரல்: “ஆசார்யா… இந்த ராகத்தில் நான் என்ன பாட வேண்டும்?” தியாகராஜர் மெதுவாகக் கண் திறப்பார். “நீ கேட்டாயா… அவன் எப்படிச் சொல்கிறான் என்று?” “யார் ஸ்வாமி?” “காற்று.” அந்தச் சிறுவனுக்கு அது புதிர். ஆனால் ஆண்டுகள் கழித்து அவர் கற்றவர்கள் அனைவரும் உணர்ந்தது ஒன்றே—உயிர் நிறைந்த இடத்தில் தான் ராகம் பிறக்கிறது.

ஒரு இரவு திருவையாற்றை மறைத்திருந்த சிறிய தீபங்கள் தங்கள் வேலை பார்த்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் தியாகராஜரின் முகத்தில் மட்டும் மற்றொன்றின் ஒளி. பேனா இல்லாமல் ராகத்தை எழுதத் தொடங்கினார். வார்த்தைகள் தானே தங்கள் இடத்தைத் தேடி ஓடின. அப்போது பிறந்தது: “நீகேலா பயமா?” ஒரு மனிதன் தன் தெய்வத்திடம் கேட்கும் மிக இயல்பான, மிக நேர்மையான அச்சம்—“நீ இல்லாதபோது நான் எப்படி?”

அவரது மனைவி பெரியம்மாள், சில நேரங்களில் அவரது கண்களைக் கண்டே பயப்படுவாள். “என்ன ஸ்வாமி, இந்த அளவுக்கு கண்களை இறுக்கிக் கொண்டு பாடுறீங்க? தாரை தாரையாய் கண்ணீர் வேறு..…” அவர் அமைதியாகச் சொல்வார்: “உள்ளே ஓடும் ராகம் புரிந்தால்தான் வெளியில் வரும். நான் அந்த ராகத்துக்கு ஓடும் நரம்பு மாதிரி.” அது ஒரு மனைவிக்குப் புரியும் வாக்கியம் அல்ல. ஆனால் அவளுக்குத் தெரியும்—இந்த வீட்டில் வாழ்வது ஒரு மனிதன் அல்ல -  ஒரு இசைத் துறவி.

காலம் அவரின் குரல் நூல்களைச் சிறிது சிறிதாக மங்கச் செய்தது. ஆனால் அந்த மங்கலிலும் ஒரு வண்ணம் இருந்தது. அது மரணத்திற்கான பயமல்ல; இசை இன்னும் அவருக்குள் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது, அதை முழுதும் எழுத முடியாமல் போகிறதே என்ற பிணக்கம். மரணத்திற்கு இரண்டு நாள் முன், குருவளரின் ஓரம் படுத்திருந்தபோது, அவர் மனதில் ஓர் முகமற்ற ராகம் எழுந்தது. அவருடைய விரல்கள் காற்றை தட்டின. “இதை நான் எழுத முடியாது…” என்றார். சிஷ்யர்கள் பதறி: “ஸ்வாமி, மெட்டு சொல்லுங்கள்… நாங்கள் எழுதுகிறோம்!”

அவர் புன்னகை சிரித்தார். “நான் இல்லாதபோது… அதை யாரிடம் கேட்டு மெட்டு கட்டுவீர்கள்?” அந்த நேரத்தில் ஒரு மெலிந்த காற்று நுழைந்தது. அதன் குரலில் மட்டும் உறுதி. தியாகராஜர் கண்களை மூடினார். “முடிந்தது,” என்றார்.

அது அவரது ராகங்களின் கடைசி சுவாசம்.

காவேரி அமைதியாக ஓடியது. மின்மினிகள் என்ன நடந்ததென்றே அறியாமல் பறந்தன. ஆனால் இசை உலகுக்கு—அன்று பூமியிலிருந்து ஒரு பெரிய மின்சாரம் பறந்தது. ஒருவர் இறந்தார். ஆனால் அவர் எழுதிய மென்பொருள் இன்னும் உயிருடன் உள்ளது. ராகமும், ராமரும்—அவை தியாகராஜரின் நிரந்தர நினைவகம். அந்த நினைவகம் எரியாது. அது காற்றில் எழுதப்பட்டது. காற்று அழியாது.

The Greatness of the Musical Trinity

 I used to wonder, when I started learning CM, on why the Musical Trinity of Thyagaraja Swamy, Muthuswamy Dikshithar and Shyama Sastri were considered the gold standard in CM. After all, there were many before and after them:

Great composers before them:

•⁠  ⁠Purandara Dasa

•⁠  ⁠Annamacharya

•⁠  ⁠Arunagirinathar

•⁠  ⁠Muthu Tandavar

•⁠  ⁠Oottukkadu Venkata Kavi

Great composers after them:

•⁠  ⁠Patnam Subramania Iyer, 

•⁠  ⁠Papanasam Sivan

•⁠  ⁠Lalgudi Jayaraman

•⁠  ⁠Harikesanallur Muthiah Bhagavatar

…and, all of them gave extraordinary music. Marimutha Pillai, Muthu Thandavar etc too. 

So, then, what makes the Trinity stand out?

My conclusion is as follows:

Tyagaraja — Embodies Bhakti + Emotion + Musical Flow

•⁠  ⁠Perfected the kriti as a bhava-rich form

•⁠  ⁠Focus on emotional surrender

•⁠  ⁠Simple sahitya, but deeply expressive ragas

•⁠  ⁠His songs “sing themselves” — hence universally adopted

He became the benchmark for ragabhava.

Dikshitar — The Eiptome of Scholarship + Structure + Lakshana fidelity

•⁠  ⁠Composed with textbook precision

•⁠  ⁠Used rare ragas; fixed phrases that define raga identity

•⁠  ⁠Prosody, grammar, tala — all executed with surgical clarity

•⁠  ⁠Works are musicological treasures

He is the gold standard for raga–structure and sahitya sophistication.

Shyama Sastri — Stands for Rhythm + Depth + Subtlety

•⁠  ⁠The greatest laya-oriented composer among the three

•⁠  ⁠His swarajatis and kritis challenge even senior musicians

•⁠  ⁠Complex rhythm, but always aesthetic and tasteful

He represents the peak of tala mastery and rhythmic elegance.

Together, the Tirnity cover the full spectrum:

 emotion + structure + rhythm — a completeness unmatched before or since.

And , to me, that is why, just as there are many excellent cricketers, but only one Sachin Tendulkar, the Trinity form an exclusive club.

Economic Survey 2025-26

 The Economic Survey forms the bedrock of the annual ritual called Budget for the Indians. The latest sruvery that was tabled by the Indian FM today paints a portrait of an economy in motion—one foot firmly planted in resilience, the other tentatively stepping toward transformation. In my view, behind the confident prose about growth rates lies a more complex story of structural faultlines, unrealized potential, and choices deferred. The Survey describes an economy with genuine strengths and clear opportunities. But it also reveals—sometimes despite itself—an economy whose potential remains constrained by solvable problems left unsolved. Let me break it up further, from what I understand.

Firstly, The Good

1) Growth with substance: India's outperformance isn't statistical luck. Domestic demand—both consumption and investment—reflects genuine momentum. Businesses are investing, households are spending, and the economy's internal engine is firing.

2) Macro stability matters: Low inflation plus fiscal consolidation represents unglamorous but critical work done right. Credit rating upgrades lower borrowing costs and signal to global investors that India remains relatively safe in a volatile world. In my view, inflation may have bottomed out, ie, I am expecting inflation to RISE, going forward.

3) Capital market awakening: Proposals to reduce debt instrument taxes and strengthen alternative financing recognize a crucial bottleneck. India's over-reliance on bank credit has constrained infrastructure and climate investment. Diversifying financing channels could unlock capital where it matters most.

Now, The Bad

1) MSME payment crisis: ₹8.1 lakh crore in delayed payments isn't a rounding error—it's a crisis hiding in plain sight. Small businesses are India's job creation engine. When payments get systematically delayed, they curtail hiring, abandon expansion, and sometimes close. This is money that should be circulating through the economy, trapped instead in payment limbo.

2) External vulnerabilities: "Global geopolitical tensions" and "fluctuating capital flows" sound diplomatic, but the threats are concrete—supply chain disruptions, trade wars, sudden capital reversals. India's global integration brings opportunities but also exposes us to shocks beyond our control.

3) Rising import dependence: As incomes grow, so does our import bill. This exposes our manufacturing sector's persistent inability to compete on quality and price for many consumer goods.

The Ugly

The ugliest truths hide in what the Survey doesn't emphasize:

•⁠  ⁠"Removing bottlenecks in labor, land, logistics, and trade" is technocratic code for politically fraught reforms that successive governments have failed to implement

•⁠  ⁠These aren't minor adjustments—they're fundamental restructurings requiring taking on entrenched interests

•⁠  ⁠Strong growth numbers can mask structural weaknesses and breed complacency

Threats

1) Economic nationalism rising: Tariffs and trade restrictions proliferate globally. India's export sectors—IT services, pharmaceuticals, textiles—face mounting uncertainty

2) Complacency danger: Are we growing because we're fundamentally improving or because others are struggling? The Survey's rosy outlook risks encouraging policy drift when aggressive reforms could compound our advantages

Opportunities

1) Capital market transformation: India's infrastructure deficit, climate needs, and startup ecosystem require financing at scales traditional banking cannot provide. Robust corporate bond markets and diversified investment vehicles could be transformative.

2) AI governance leadership: Rather than copying Western frameworks, India could shape global norms around AI safety and ethics. This requires moving from aspiration to concrete institutions.

3) Consumption-investment synergy: When household spending and business investment rise together, you get self-reinforcing momentum. Businesses invest to meet demand, creating jobs that fuel more consumption. Sustaining this cycle is the prize.

Bottomline:

•⁠  ⁠The ₹8.1 lakh crore payment bottleneck isn't an act of God—it's failed contract enforcement

 ⁠

•⁠  ⁠External vulnerabilities can be mitigated through export diversification and manufacturing strengthening

•⁠  ⁠Capital market deepening requires legislative action, not just proposals

What's striking is how clearly the Survey identifies what needs doing—and how tentatively it proposes doing it. India's economic story for the coming year will be written not by the macroeconomic trends we observe but by the microeconomic reforms we enact or avoid.

The foundations are sound. The question is whether we'll build something worthy of them.

आज की आवाज़ें, कल का निर्माण

 आज की आवाज़ें, कल का निर्माण,
हम बच्चे हैं, पर रखते हैं ज्ञान।
दादी-दादा के संग चलें हाथ में हाथ,
उनका अनुभव, हमारा साथ।

तकनीक की दुनिया में न भूलें प्यार,
बुजुर्गों का सम्मान है सबसे बड़ा उपहार।
उनकी बातों में छिपा है जीवन का सार,
उनके बिना अधूरा है हर त्यौहार।

नई सोच से बनाएँगे नया संसार,
जहाँ हर पीढ़ी को मिले सम्मान और प्यार।
यही है कल का नया नक्शा, यही पुकार,
बुजुर्गों के साथ ही बनेगा भविष्य उज्ज्वल, बेशुमार।

एक उत्तम कल की अपेक्षा

 दुनिया बदल रही है हर पल, हर दिन,

पर हमारी आवाज़ का है अपना रंग, अपना ढंग।

हम बच्चे हैं, पर हैं हमारे सपने बुलंद,

कल का नक्शा बनाएँगे, मिलकर सब संग।

नक्शा वो योजना, जिससे बनती इमारत मज़बूत,

ऐसे ही हम बनाएँगे, एक दुनिया खूबसूरत।

बोलेंगे जब कुछ ग़लत हो, करेंगे सही का साथ,

पर्यावरण की रक्षा में, बढ़ाएँगे हाथ।

स्कूल में, घर में, हर जगह उठे हमारी आवाज़,

कला से, लेखन से, तकनीक से खोलें नए राज़।

दयालुता, समानता, ज़िम्मेदारी का पाठ,

एक आवाज़ बने लहर, फिर लहरें बनें साथ।

आज के फ़ैसले बनाएँगे कल का संसार,

शांति, स्वच्छता, अवसर का हो विस्तार।

हिम्मत और रचनात्मकता से सजाएँगे जहान,

एक विचार, एक कदम, एक आवाज़—यही हमारी पहचान।

सुकून की तलाश

जीत-हार से परे जो सुकून को चुन ले,

वही समझ पाए ये संसार किसके लिए!

जो छोड़ गया अहंकार वक़्त के दर पर,

असल में वही जी गया ये ज़िन्दगी किसके लिए!

जो भीड़ में भी खुद से मिलने की चाह रखे,

वो राह भटक कर भी पा ले मंज़िल किसके लिए!

दौलत-ओ-शोहरत की दौड़ में जो ना भागे,

वही तो जान पाए दिल की तड़पन किसके लिए!

सच्चा ज्ञान वो जो मौन की गहराई में मिले,

शब्दों के शोर छोड़ खामोशी अपनाए किसके लिए!

जो पल-पल को जीना सीख गया सच में 'मनन',

उसी ने जाना कि ये सांसें चल रही किसके लिए!

India's Unicorns

 For years, India has proudly advertised itself as the “world’s third-largest startup ecosystem,” boasting more than 120 unicorns. But peel bChatgpt glossy numbers and what emerges is not a story of innovation — but of glorified delivery apps, repackaged convenience services, and businesses built on patching holes that the governments (central and state) never bothered to fix.

I feel that India’s unicorn boom is a statistical illusion, not a technological revolution. Here is why

Deep tech — the domain of real scientific advancement — demands what India refuses to provide: hard research, patient capital, specialized expertise, and the courage to fund breakthroughs rather than quick-commerce clones.

"Deep tech” to me  means:

• AI at foundational levels

• Robotics

• Semiconductors

• Advanced materials

• Quantum computing

• Aerospace engines

• True biotech

These require years of R&D, deep integration with research universities, and investors willing to wait for science to mature. The U.S. and China fund this boldly. China, in fact, backs deep tech with near 100% government-supported capital.

India, meanwhile, offers little more than PowerPoint policies, hackathons, and bureaucratic jargon. Result? Out of 120+ unicorns, India cannot muster more than four or five deep-tech companies — and even those lean heavily toward applied AI or analytics, not core science.

Unicorns Solving Problems the Government Never Solved

What exactly are India’s unicorns innovating?

The answer is painfully simple: they are band-aids on fundamental governance failures.

• Food delivery apps exist because Indian cities don’t work. Either terrible roads or terrible traffic, or both. 

• Logistics unicorns thrive because freight, postal systems, and supply chains don’t.

• Ride-hailing survives because public transport is imbecile.

• Consumer and beauty unicorns scale because Indians distrust regulated retail.

• Fintech unicorns mushroomed simply because banks could not modernize fast enough.

This is *not *innovation but entrepreneurial firefighting.

I got Chatgpt to research the top 120 unicorns in India as of today. Here is a profile break-up:

• 40–45 → Consumer apps (beauty, grocery, delivery, lifestyle)

• 25 → FinTech (payments, credit, lending — basically doing the bank’s job)

• 20+ → SaaS (solid, but not breakthrough tech)

• Rest → Logistics, mobility, EdTech, HealthTech (again: distribution, not discovery)

As of today, India Has ZERO Unicorns In:

• Semiconductors

• Advanced materials

• Core robotics

• Quantum computing

• Aerospace propulsion

• Foundational biotech

So, what Does This Say About a Country Claiming a “Huge Talent Pool”??

It says the talent is real. But the system isn’t. It says India produces brilliant engineers — only to funnel them into IT services, coding for foreign clients, or building the 27th grocery-delivery clone. It says India celebrates valuations, not inventions. It says the ecosystem rewards speed over science, marketing over materials research, pitch decks over prototypes, and quick wins over deep breakthroughs.

Above all, it says India’s startup landscape is not an innovation engine — it is a giant workaround for a state that has failed so far over the last almost 80 years to build basic infrastructure.

Is this changing for the better in 2026? You decide.