நீயே என் உயிர்

 

உன் பெயர் ஒன்று உதட்டில் விழுந்தது—

உச்சரித்தாலும் அகலவில்லை;

உலகம் முழுதும் மறக்கச் சொன்னாலும்,

உள்ளம் மட்டும் மறக்கவில்லை.

முதலில் உதட்டின் வாசம் நீயே;

மெல்ல மெல்ல நினைவின் தேசம் நீயே;

இன்று என் நெஞ்சின் நிலவும் நீயே—

இமை மூடும் இரவின் ஒளியும் நீயே.

இரவுக்குள் நிலவாய் வந்தாய்,

இதயத்துள் உயிராய் நின்றாய்;

நான் என்று இருந்த என் நெஞ்சை

நீ என்று மாற்றி சென்றாய்.

இப்போது என்னிடம் கேட்பதென்ன?

இதயம் நீ… உயிரும் நீ…

என் மூச்சின் ஓசை நீயே—

என் மௌனப் பாசம் நீயே.