அன்னை எனும் அமுதமொழி

 அம்மா நின் துயர் நினைவில்,

அழுதிடும் என் கண்கள்,

தாயெனும் பெயர் கேட்டால்,

தளர்வது என் உயிரே.

வெண்கனியின் நாள் தொடங்கி,

வெந்தவையின் வலி வெறுத்தாய்,

கண்களை நீ தூக்காமல்,

கருவெழிலால் வாழ்ந்தாயே.

மலர்தூவும் கைகள் கொண்டு,

மழலைமொழி பேசினாயே,

"முத்தே"எனக் கூவி வாழ்த்து,

முன்னேறிட வாழ்த்தினாயே!

துயில்நீங்க நெஞ்சழுந்தி,

துடிக்கின்ற வேளையிலும்,

நீ வெகு கடுஞ் சோகத்தால்,

தூங்காதவள் ஆனாயே.

உயிர்நீங்கும் அந்த நாழி,

ஊற்றமொழி நான் வழங்க,

தாயினுக்கு தரிசனமாய்,

தாரகை சொல் சொல்கின்றேன்.

முடிவிலொரு சிற்றரிசி,

முத்தமழல் வாய் திறக்க,

அறிந்திலேன் என் தவங்கள்,

அன்னையே, மன்னிப்பாயே!

தனக்கெனத் தாயரன்றி,

தாரகை சொல் யார்க்கு உண்டு?

வானவர் போல் வாழ்த்தியவள்,

வாடினள் நான்மதியோ?

துயர் கடந்த தாய்க்காக,

தூயமனத் தீபமிட்டு,

வேதங்கள் ஓதி நிற்பேன்,

விண்ணடியும் தரிசிப்பாய்!