திருக்குறளில் "மருந்து அதிகாரம்" ஒன்று உள்ளது என எத்தனைப் பெருக்குத் தெரியும்? அந்த அதிகாரத்தின் பத்து மணி மணியான குரல்களில் ஒன்றை மட்டும் இங்கு பார்க்கலாம்.
"உற்றவன் தீர்ப்பான் மருந்துழைச் செல்வானென்று
அப்பால் நாற்கூற்றே மருந்து. "
இதற்குப் பரிமேலழகர் விளக்கம், மேலாவாரியாக :
"உற்றவன்" - நோயுற்றவன்
"தீர்ப்பான்" - தீர்க்க வல்லவன் (உண்டாகிய நோயை தீர்க்க வல்லவன்)
"மருந்து உளைச் செல்வான்" - வைத்தியன் இருக்குமிடம் நோக்கி செல்லுவது தான் 'மருந்து' ஆகும்
"அப்பால்" - வைத்தியன் இல்லாத இடத்துக்குப் போனால்
"நாற்கூற்று" - யமன் (மரண அபாயம் )
பொருள்: நோயுற்றவன், தன்னை தீர்க்க வல்ல வைத்தியன் இருப்பிடம் நோக்கி செல்லுவதே மருந்தாகும். வைத்தியன் இல்லாத இடத்திற்குச் சென்றால் அது மருந்து அன்று; நாற்கூற்றாகும். பரிமேலழகர் தனது உரையில் மிக நுட்பமாக "மருந்து" என்றால் உடனடியாக உணரும் பொருள் மாத்திரைகள் அல்ல; "மருத்துவச் செயல் முழுவதும்" என்கிறார். குறிப்பாக, மருத்துவர் இல்லாத இடத்தில் "மருந்து" எதுவுமே பயனில்லை, அது "நாற்கூற்று" என்று கடுமையாகக் கூறுகிறார்.
பரிமேலழகர் சொன்னபடி மொத்தக் கருத்து:
மருந்து என்றால் "மருத்துவர்+மருந்து+சிகிச்சை முறைகள்+நோயாளியின் ஒத்துழைப்பு" ஆகியவற்றின் சேர்க்கை. இதில் மருத்துவர் இல்லாமல், வேறு எதுவும் பயனில்லை. "மருந்து உளைச் செல்வான்" என்றார், அதாவது, மருத்துவரை நாடுவது தான் முதல் மருந்து
இன்றைய அறிவியல் ஒத்துப்பாடு ( comparison வித் modern medicine concepts):
Patient Compliance முக்கியம்
Qualified Physician's Diagnosis இல்லாமல், எந்த மருந்தும் ஆபத்தே
Pharmacovigilance கடைபிடிக்கப்பட வேண்டும்
Holistic View - நோயாளியின் உடல், மனம், சூழல் எல்லாம் பார்க்கப்பட வேண்டும்
இதுவும் தவிர, "நாற்கூற்று" என்ற சொல்லுக்கு இன்னொரு கோணமும் நான் பார்க்கிறேன். நோய் தீர நான்கு அங்கங்கள் (components) தேவை. அவை செய்ய வேண்டியவை மற்றும் செய்யத் தகாதவை யாவை என இங்கு பார்ப்போம். இவை எவையேனும் செவ்வனச் செய்யவில்லையெனில், மரண அபாயம்தான் மிஞ்சும்.
1. நோயாளி (The Patient)
செய்ய வேண்டியது:
தன்னுடைய நோய் நிலையை வெளிப்படையாக சொல்ல வேண்டும்
மறைக்காமல், அருவாய் கூற வேண்டும்
மருத்துவ ஆலோசனைக்கு காலத்தில் செல்வது
மருத்துவரின் அறிவுரையை முழுமையாக கடைப்பிடிக்க வேண்டும்
அனுபவிக்க வேண்டிய சிகிச்சையையும், தவிர்க்க வேண்டிய பழக்கங்களையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்
செய்யக் கூடாதது:
மருத்துவ ஆலோசனை இல்லாமல் தன்னிச்சையாக மருந்து எடுத்தல்
நோயைப் பாதியாக சொல்லுதல்
"ஓர் மூன்றுநாள் ஆவணமே!" என்று மூடநம்பிக்கையால் நடந்து கொள்ளுதல்
மற்றவர் பரிந்துரைகள், இணைய அறிவுரைகள் மட்டும் வைத்து சிகிச்சை மாற்றுதல்
மருத்துவர் (The Doctor)
செய்ய வேண்டியது:
நோயை பரிசோதித்து சரியாக கண்டறிதல் (Diagnosis)
நோயாளியின் உடல், மனம், சூழல் ஆகியவற்றைப் பார்த்து மறுமொழி தருதல்
தனது அறிவும் அனுபவமும் கொண்டு சிகிச்சை முறையை உரை செய்வது
மருந்து அளவை சரியாக சொல்லுதல்
நோயாளியை பயப்படுத்தாமல் நம்பிக்கை அளித்தல்
செய்யக் கூடாதது:
தகுதியற்ற மருத்துவ முறைகளை பயன்படுத்துதல்
நோயாளியின் நிலையை மதிப்பீடு செய்யாமல் மருந்து கொடுத்தல்
"பணம்" நோக்கி தேவையில்லாத சிகிச்சைகள் பரிந்துரைத்தல்
பரிசோதனை செய்யாமல் தொலைதூரம் இருந்து மருந்து பரிந்துரைத்தல்
3. உதவி பணியாளர்கள் (Support Staff - Nurses, Pharmacists, Technicians)
செய்ய வேண்டியது:
மருத்துவரின் கட்டளைகளை முழுமையாகப் பின்பற்றுதல்
மருந்து அளவுகளை மிகத் துல்லியமாக வழங்குதல்
நோயாளியின் மாற்றங்களை கவனித்து, உடனே மருத்துவருக்கு தெரிவிக்க வேண்டும்
நோயாளிக்கு மருந்து எப்படி உண்ண வேண்டும் என்பதில் விளக்கம் அளிக்க வேண்டும்
செய்யக் கூடாதது:
மருந்து அளவுகளில் தவறுதல்
நோயாளிக்கு தவறான தகவல் வழங்குதல்
மருத்துவரின் அறிவுரையில்லாமல் மருந்து மாற்றுதல்
நோயாளியை முறையீடு இல்லாமல் நிராகரித்தல்
4. மருந்து (The Medicine itself)
இது இருக்க வேண்டிய தன்மை:
பரிசோதிக்கப்பட்டது மற்றும் சுத்தம் செய்யப்பட்டு இருக்க வேண்டும்
நோயாளியின் நிலை மற்றும் வயது, உடல் தன்மை பார்த்து உகந்த அளவில் இருக்க வேண்டும்
காலாவதியாகாதது இருக்க வேண்டும்
எளிதில் உணர்த்தக்க மற்றும் செரிக்கக்கூடியது இருக்க வேண்டும்
இருக்கக்கூடாதது:
பாதிக்கப்பட்ட மருந்து (Expired or Contaminated)
தவறான அளவில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட மருந்து
விலைவாசி அதிகமாக வைத்திருப்பது, பொதுமக்களுக்கு அணுக முடியாதது
தனிமனிதத் தன்மையைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் Universal dose கொடுப்பது
இரண்டு வரிகளில் காலத்தாலழியாத தத்துவத்தை வைத்துவிட்டுச் சென்றுள்ளான் வள்ளுவப் பெருந்தகை!
அது இருக்கட்டும். தமிழ் வளர்க்கிறோம் என சொல்லும் தமிழ் நாட்டின் எத்தனை மருத்துவக் கல்லூரிகளில் இந்த அதிகாரத்தைப் பற்றி பேசுகிறார்கள்?
