கடந்த மார்ச் மாதம் சிங்கப்பூரிலிருந்து பெங்களூருக்கு விமானம் ஏறியபோது நடந்த சம்பவம் இது. எனக்கு அன்றைக்குக் கடுமையான முதுகுவலி. ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைப்பதும் வேதனையாக இருந்தது. காபின் பையைத் தூக்கி மேலே வைப்பதே ஒரு தண்டனை போல இருந்தது. ஜன்னலோர இருக்கையில் மெதுவாக அமர்ந்தபோது ஒரே எரிச்சல் - வரிசை, சத்தம், இந்த உலகம் என்று எல்லாவற்றின் மீதும். அந்த நொடியில் என் உலகம் முழுவதும் ஒன்றே ஒன்றாகச் சுருங்கியிருந்தது: என் வலி.
அப்போதுதான் விமானப் பணிப்பெண் அருகில் வந்து, "சார், சில வரிசைகள் முன்னால் இருக்கும் நடைபாதை ஓர இருக்கைக்கு மாறிக்கொள்ள முடியுமா?" என்று கேட்டார்.
என் சிறுநீரகத்தையே தானமாகக் கேட்டது போல அவரைப் பார்த்தேன். நான் படும் அவஸ்தை இவருக்குத் தெரியவில்லையா? இது நான் பணம் கொடுத்து வாங்கிய இருக்கை. இப்போதுதான் கஷ்டப்பட்டு உட்கார்ந்திருக்கிறேன். "நான் ஏன் மாற வேண்டும்?" என்று கேட்டேன். குரலில் கனிவு இல்லை.
"சார், ஒரு வயதான தம்பதி இருக்கிறார்கள். இருவருக்கும் தனித்தனி இருக்கைகள் கிடைத்திருக்கின்றன. பெரியவருக்கு உதவி தேவை. மனைவி பக்கத்தில் இருக்க வேண்டும்."
நிமிர்ந்து பார்த்தேன். இருவருக்கும் 80 வயதுக்கு மேல் இருக்கும். அவர் ஒவ்வொரு இருக்கையையும் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக நடந்து வந்தார். அவர் மனைவி ஒரு சிறிய மருந்துப் பையையும் இருவரின் போர்டிங் பாஸையும் கையில் வைத்துக்கொண்டு அருகிலேயே வந்தார்.
பிரபஞ்சத்துடன் நான் நடத்திய வாக்குவாதம் பத்து வினாடிகள்தான் நீடித்தது. வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு எழுந்து இடம் மாறினேன். வேண்டா வெறுப்பாகத்தான்.
பயணத்தின்போது அவ்வப்போது திரும்பிப் பார்த்தேன். அந்த அம்மா அவருக்கு மருந்தைப் பிரித்துக் கொடுத்தார். குளிரும்போது போர்வையையும் காற்றுத் துவாரத்தையும் சரி செய்தார். "தண்ணீர் வேண்டுமா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். ஒரு கட்டத்தில் அவர் மனைவியின் தோளில் தலை சாய்த்துத் தூங்கிப்போனார். அந்த அம்மா அசையாமல் புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தார். ஐம்பது வருடங்களாகப் பழகிப்போன ஒரு நிலை போல.
எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. மிகவும்.
என் முதுகு இன்னும் வலித்துக்கொண்டுதான் இருந்தது. ஆனால் அந்த விமானத்தில் பிரச்சனை உள்ளவன் நான் ஒருவன் மட்டுமே என்று என் வலி என்னை நம்ப வைத்திருந்தது. இன்று நாம் எல்லோரும் சுமக்கும் அமைதியான உரிமை மனப்பான்மை இதுதான். நம் இருக்கை, நம் பார்க்கிங் இடம், வரிசையில் நம் இடம் என்று எல்லாவற்றையும் காவல் காக்கிறோம். "என் வசதி, என் உரிமை, என் பிரச்சனை" என்ற சுயநல உலகில் வாழ்கிறோம். பக்கத்தில் இருப்பவர் மீதான அக்கறை எங்கோ மெலிந்து போய்விட்டது. அந்தப் பெரியவர் என் முதுகுவலியை விடப் பெரிய சுமையை, என்னை விட நீண்ட காலமாகச் சுமந்துகொண்டிருந்தார். ஆனால் என் சொந்தப் பிரச்சனை என் கண்ணை மறைத்து இருந்தது.
விமானம் தரையிறங்கியதும் அந்த அம்மா என் அருகில் வந்தார். "ரொம்ப நன்றிப்பா. நான் பக்கத்தில் இல்லையென்றால் அவர் ரொம்பப் பதறிப்போவார்."
"உங்கள் பயணம் சௌகரியமாக இருந்ததா அம்மா?"
அவர் சிரித்தார். "எங்கள் வயதில் 'சௌகரியம்' என்பது ரொம்பப் பெரிய வார்த்தைப்பா."
அந்த ஒரு வாக்கியம் லக்கேஜ் பெல்ட் வரை என்னுடனேயே வந்தது. எரிச்சல் எங்கோ போயிருந்தது. மனதில் சந்தோஷமும் நிம்மதியும் மட்டுமே இருந்தன. நான்கு மணி நேரம், பதற்றப்படும் ஒரு முதியவருக்கு அவர் நம்பும் ஒரே மனுஷி பக்கத்தில் இருந்தார். அவர் மனைவியும் "அவர் நன்றாக இருக்கிறாரா?" என்று திரும்பித் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டியிருக்கவில்லை.
நான் கிட்டத்தட்ட "முடியாது" என்று சொல்லியிருப்பேன். என் வலி உண்மைதான். அவர்களுடையதும் உண்மைதான். நம் வாழ்க்கையில் பிரச்சனைகள் எல்லாம் தீரும் வரை காத்திருக்கச் சொல்லி இரக்கம் கேட்பதில்லை. அந்த நாள் ஒருபோதும் வராது. நம் வலியிலிருந்து ஒரு நிமிடம் தலை நிமிர்ந்து, இன்னொருவரின் வலியைப் பார்க்க வேண்டும் என்று மட்டுமே அது கேட்கிறது.
நாம் விட்டுக்கொடுத்தது எவ்வளவு சிறியது என்பது, சில சமயம் கொடுத்த பிறகுதான் புரிகிறது.
No comments:
Post a Comment