உயிரின் நிறைவே ராகம்

திருவையாறின் அந்த சுண்டும் மந்தமான காலைகளில், காவேரி மீது படிந்திருந்த பனிக்கட்டியை முதலில் கிழித்து விடுவது பறவைகளின் கீச்சல்ல, கோவில் மணியின் ஒலியல்ல—ஒரு மனிதன் மூச்செடுக்கும் சத்தம். அந்த மூச்சில் ராகம் தொங்கிக்கிடக்கும். அதை அடையாளம் காட்ட யாருமில்லை; ஆனால் அந்த ராகத்தை முதலில் கேட்கும் ஒரே ஜீவன் தியாகராஜர். நிழல்களுள் அவர் நடப்பது பார்க்கும்போது, நேரம் கூட திகைப்பது போல இருக்கும். கச்சை நனைந்திருக்கும்; ஆனால் மனம்? அது எழுதுபலகையை விடப் பரந்த பக்கமாக திறந்திருக்கும். காற்று தன் முதல் ஆசிரியன் என்பதைப் போல ஒன்றாகவே இசை வரிகள் எழுதிக்கொண்டே இருக்கும்.

“ரா—மா…” என்று அவர் நெடிதாக இழுக்கும் ஓர் அசைவுக்கு காற்றே நின்று தலைவணங்கும். அந்த அசைவுக்குள் புதிதாக ஒரு மெலடி பிறக்கிறது. உலகத்துக்கு அவர் பாடுவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அவர்மீது பாடுகிறது யாரோ தெரியாத ஒரு சக்தி. யாருக்கும் தெரியாது, யாரும் கேட்க முயற்சிக்காது—ஆனால் அவர் மட்டும் கேட்கிறார் அந்த மறைஒலியை. அவரது வீட்டில் இருக்கும் போது, அவர் சாதாரண மனிதன் போலவே தோன்றுவார்—உணவு, பரபரப்பு, குடும்பத்தின் சின்னசின்ன சலசலப்பு. ஆனால் அவருள் ஓடிக்கொண்டிருப்பது இன்னொரு அமைதியான உலகம். அதற்கு சத்தம் கிடையாது. அதற்கு வடிவமே இல்லை. அது ராகம். அது தாளம். அது ராமநாமத்தின் நிம்மதியான ஒலி.

சில நாட்களில் அவர் ஒரு வார்த்தையும் பேசமாட்டார். என்ன பேசுவார்? “இன்றைய காலை காற்று பிந்துமாலினி நிறத்தில் வீசுகிறது” என்று சொன்னால் யார்தான் புரிந்துகொள்வார்கள்? புரிவதில்லை. ஆனால் அவருக்கு அதுவே உண்மை. உண்மை என்றால் ஒலி. அந்த ஒலி வந்தால் தான் வார்த்தைகள் பொழியும். பக்கத்து இசைக் கலைஞர்கள் வியப்புடன் கேட்பார்கள்: “ஸ்வாமி, இந்த ராகம் எங்கும் கேட்கவே கிடையாது!” அவர் புன்னகை சிரிப்பார். “நான் உருவாக்கவில்லை. யாரோ சொல்லிக்கொடுத்தார். நான் கேட்டு எழுதியது.” அவர் “யாரோ” என்று சொன்னால் மக்கள் ராமனை நினைப்பார்கள். ஆனால் தியாகராஜருக்குள் ராமன்—அழகு நிறைந்த உருவமல்ல; சொல்ல முடியாத ஒன்றின் அதிர்வொலி.

ஒரு முறை காவேரிக்கரையில் கண்களை மூடி அமர்ந்தபோது, ஒரு வரி அவரது உள்ளத்தில் பறவையைப் போல இறகடித்தது: “எந்த முத்தோ எவ்வரி சொகசோ…” அந்த ஒரு வரியிலேயே அவரது மனம் திடுக்கிட்டது. “நான் என்ன செய்கிறேன்? இது யாருக்காக? ஏன்?” என்று தன்னைத் தானே கேட்கும் மனிதத்தின் பயம். அவர் எழுதத் தொடங்கினார். வரிகள் சுவாசம் போல ஓடின. நரம்பில் ஓடும் மின்னோட்டம் போல துடித்தன.

அப்பொழுது பின்னால் உமயாளபுரம் ஸத்தியகோபாலரின் குழந்தை குரல்: “ஆசார்யா… இந்த ராகத்தில் நான் என்ன பாட வேண்டும்?” தியாகராஜர் மெதுவாகக் கண் திறப்பார். “நீ கேட்டாயா… அவன் எப்படிச் சொல்கிறான் என்று?” “யார் ஸ்வாமி?” “காற்று.” அந்தச் சிறுவனுக்கு அது புதிர். ஆனால் ஆண்டுகள் கழித்து அவர் கற்றவர்கள் அனைவரும் உணர்ந்தது ஒன்றே—உயிர் நிறைந்த இடத்தில் தான் ராகம் பிறக்கிறது.

ஒரு இரவு திருவையாற்றை மறைத்திருந்த சிறிய தீபங்கள் தங்கள் வேலை பார்த்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் தியாகராஜரின் முகத்தில் மட்டும் மற்றொன்றின் ஒளி. பேனா இல்லாமல் ராகத்தை எழுதத் தொடங்கினார். வார்த்தைகள் தானே தங்கள் இடத்தைத் தேடி ஓடின. அப்போது பிறந்தது: “நீகேலா பயமா?” ஒரு மனிதன் தன் தெய்வத்திடம் கேட்கும் மிக இயல்பான, மிக நேர்மையான அச்சம்—“நீ இல்லாதபோது நான் எப்படி?”

அவரது மனைவி பெரியம்மாள், சில நேரங்களில் அவரது கண்களைக் கண்டே பயப்படுவாள். “என்ன ஸ்வாமி, இந்த அளவுக்கு கண்களை இறுக்கிக் கொண்டு பாடுறீங்க? தாரை தாரையாய் கண்ணீர் வேறு..…” அவர் அமைதியாகச் சொல்வார்: “உள்ளே ஓடும் ராகம் புரிந்தால்தான் வெளியில் வரும். நான் அந்த ராகத்துக்கு ஓடும் நரம்பு மாதிரி.” அது ஒரு மனைவிக்குப் புரியும் வாக்கியம் அல்ல. ஆனால் அவளுக்குத் தெரியும்—இந்த வீட்டில் வாழ்வது ஒரு மனிதன் அல்ல -  ஒரு இசைத் துறவி.

காலம் அவரின் குரல் நூல்களைச் சிறிது சிறிதாக மங்கச் செய்தது. ஆனால் அந்த மங்கலிலும் ஒரு வண்ணம் இருந்தது. அது மரணத்திற்கான பயமல்ல; இசை இன்னும் அவருக்குள் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது, அதை முழுதும் எழுத முடியாமல் போகிறதே என்ற பிணக்கம். மரணத்திற்கு இரண்டு நாள் முன், குருவளரின் ஓரம் படுத்திருந்தபோது, அவர் மனதில் ஓர் முகமற்ற ராகம் எழுந்தது. அவருடைய விரல்கள் காற்றை தட்டின. “இதை நான் எழுத முடியாது…” என்றார். சிஷ்யர்கள் பதறி: “ஸ்வாமி, மெட்டு சொல்லுங்கள்… நாங்கள் எழுதுகிறோம்!”

அவர் புன்னகை சிரித்தார். “நான் இல்லாதபோது… அதை யாரிடம் கேட்டு மெட்டு கட்டுவீர்கள்?” அந்த நேரத்தில் ஒரு மெலிந்த காற்று நுழைந்தது. அதன் குரலில் மட்டும் உறுதி. தியாகராஜர் கண்களை மூடினார். “முடிந்தது,” என்றார்.

அது அவரது ராகங்களின் கடைசி சுவாசம்.

காவேரி அமைதியாக ஓடியது. மின்மினிகள் என்ன நடந்ததென்றே அறியாமல் பறந்தன. ஆனால் இசை உலகுக்கு—அன்று பூமியிலிருந்து ஒரு பெரிய மின்சாரம் பறந்தது. ஒருவர் இறந்தார். ஆனால் அவர் எழுதிய மென்பொருள் இன்னும் உயிருடன் உள்ளது. ராகமும், ராமரும்—அவை தியாகராஜரின் நிரந்தர நினைவகம். அந்த நினைவகம் எரியாது. அது காற்றில் எழுதப்பட்டது. காற்று அழியாது.