இரு மனமே!

 அவளுக்காக அவனும், அவனுக்காக அவளும் பாடும் தனித் தனி இரு பாடல்கள்!

அவன்:

கோவில் விளக்கே — குளிரும் இரவே,

கோலம் கண்டேனே — கனவின் நிறமே;

கண்ணில் விழுந்தாயே — காதல் தந்தாயே,

காணும் பொழுதெல்லாம் — கானம் ஆனாயே!

மெல்லச் சிரித்தாயே — மேனி சிலிர்த்ததே,

மௌனம் உரைத்தாயே — நெஞ்சம் திறந்ததே;

சொல்லும் முன் நின்றாயே — சொந்தம் ஆனாயே,

சொல்லாத வார்த்தையும் — சொல்லித் தீர்த்தாயே!

மாலை தரவில்லை — மனதைத் தந்தாயே,

மாங்கல்யம் கேட்குமுன் — வாழ்வைத் தந்தாயே;

கைகள் இணைந்தாலே — காலம் மறந்திடும்,

காதல் இணைந்தாலே — ஜென்மம் நிறைந்திடும்!

யமுனை அலையாவாய் — நினைவில் வருவாயே,

இளந்தென்றல் ஆகி — இதயம் தொடுவாயே;

துளசி இலையாக — பாதம் பணிவேனே,

துணையாக நீ வந்தால் — வாழ்ந்தே முடிவேனே!

கோவில் மணியோசை — காதில் ஒலிக்குதே,

கோடி கனவெல்லாம் — கண்ணில் மலருதே;

நீயே என் பாடலே — நீயே என் பாதையே,

நீயிருக்கும் வாழ்வே — நித்தம் என் வாழ்வே!

அவள்:

கோவில் வாசலில் காத்திருந்தேனே,

கோலம் கண்டதும் நாணம் கொண்டேனே;

காணும் விழியில் காதல் கண்டேனே,

காணாத நாளை எண்ணி நின்றேனே.

மெல்ல வந்தாயே — மேகம் போலே,

மௌனம் தந்தாயே — மோகம் போலே;

சொல்லாத சொல்லெல்லாம் விழியில் சொன்னாய்,

சொந்தம் என்றே என் நெஞ்சில் நின்றாய்.

மாலை வேண்டாம் — மனதைத் தந்தால்,

மாங்கல்யம் வேண்டாம் — அருகில் வந்தால்;

கைகளில் கைகள் கலந்திடும் நாளே,

காலங்கள் யாவும் வசந்தம் தானே.

நிலவு தேய்ந்தாலும் நினைவு தேயாதே,

நெஞ்சம் மாறினாலும் நானோ மாறேனே;

துளசி இலையாக உன் பாதம் சேர,

தூய உயிராக உன்னோடு வாழ்வேன்.

கோவில் மணியோசை கூவி அழைக்குதே,

கூடும் நம் காதல் வாழ்த்தி இசைக்குதே;

நீயே என் பாடல், நீயே என் பாவை,

நீயிருக்கும் வாழ்வே — எனக்கொரு காவியம்.