கண்ணீரின் முத்துக்களை காற்றிலே தூவுகையில்
மண்ணீரும் மனமெல்லாம் மழையென்று நனைகிறதே
விண்ணோடு விளையாடும் வெண்ணிலவின் ஒளியிலே
பெண்ணாகி நிற்கின்றது பேரழகு இயற்கையே!
தென்றலின் தேன்மொழியில் தெரிகிறது காதலடா
குன்றெனும் கனவுகளில் குடியேறும் ஆசையடா
நின்றிடும் நினைவுகளில் நெஞ்சமெல்லாம் பூக்கையிலே
ஒன்றாகி உயிரோடு உருகுது பாதையடா!
மேகங்கள் கண்ணீரை மழையாக்கி பொழிகையிலே
யோகங்கள் யாவுமே யுகமாக மலர்கின்றன
ராகங்கள் நெஞ்சினிலே ரசமாக கரைகையிலே
வாகாக வானமெல்லாம் வண்ணமயம் ஆகுதடா!
பனித்துளி பவளமாய் பதிந்திருக்கும் பூவிதழில்
கனித்திடும் காதலெல்லாம் கவிதையாய் மாறுதடா
தனித்திடும் தருணங்கள் தழுவிவரும் போதினிலே
மனிதனின் மௌனமெல்லாம் மந்திரமாய் ஓதுதடா!
சிலிர்த்திடும் சிறகுகளாய் சிந்தனைகள் பறக்கையிலே
மலர்ந்திடும் மனதினிலே மகரந்தம் தூவுதடா
கலங்கிடும் கண்களிலே கனவுகளின் தேனூறி
நலங்களை நாடியே நம்பிக்கை பூக்குதடா!
No comments:
Post a Comment