கவிதை - 1
சோலை மருங்கில் சுவையுறப் பாடும்
கோலக் குயிலே! குதூகலம் ஊட்டும்!
மாமரக் கொம்பில் மலர்ந்திடு தேனே
காமரு கனிகுரல் கனிவொடு கூவாய்!
பூவிளி தூற்றிப் புதுவசந் தத்தை
தூவென மொழியும் தூயநல் இசையே!
தென்றல் அசைய திகழ்பசுங் காட்டில்
என்றும் இனிக்கும் இயற்கையின் ஓசை!
உயிர்தொறும் ஒளிரும் ஒருபெருங் கீதம்
செயிரறு நெஞ்சில் சுரந்திடும் அமுதம்!
விண்ணும் மண்ணும் விழித்தெழ அழைக்கும்
கண்ணிய காவியக் கனிக்குரற் கோவே!
ஓங்கார இசையில் உலகெலாம் ஒன்றென
தீங்குயில் பாடும் தெய்வத யாழே!
வாழ்க! நின் கீதம் வளர்க!
கவிதை - 2
கருங்குழல் மேகத்தின் கருணையும் தாங்கி,
கதிரவன் பொன்னொளிக் கரங்களும் சூடி,
வானம் தழுவிய வாழ்வின் மறைநாதம்
வார்த்தையின்றியே வழியெனச் சொல்வாயே.
பூக்கள் மொழியாத பொருள்களைப் பாடி,
புன்னகை மறந்த மனங்களைக் கூவி,
துன்பத்தின் தூசியைத் தூரமாய் வீசி,
தூயமாம் நம்பிக்கைத் தீபங்கள் ஏற்றுவாய்.
பிறவிகள் எல்லாம் பிரிவின்றி ஒன்றென,
பெருங்காடு, பாறை, பெருங்கடல் சாட்சியாய்,
அன்பே உலகத்தின் ஆதியென ஓதிடும்
ஆசான் குரலாய் அகமெங்கும் ஒலிப்பாயே.
குயிலே! உன் கீதம் குன்றாத வேதம்;
குயிலே! உன் நாதம் குளிராத தீபம்;
மனிதரின் நெஞ்சம் மலர்ந்திடும் நாள்வரை
மரங்களின் மேனி மறையாமல் பாடுவாய்.
No comments:
Post a Comment