எல்லை கடந்து எழுவாய் என் உணர்வே!
கல்லும் மண்ணும் கட்டிய கூட்டை விட்டு!
சொல்லும் பெயரும் சுமையென உணர்ந்து
நில்லாது நீ நிமிர்ந்து பறந்திடு!
ஜாதி என்னும் சங்கிலி அறுத்தெறி!
நீதி என்னும் நிழலிலும் நிற்காதே!
வேதி கடந்த வெளியில் விரிந்திடு —
ஆதி ஒளியில் அமர்ந்து உறைந்திடு!
பேர் சுமந்து பிறந்தவன் அல்லன் நீ!
ஊர் கொடுத்த உருவம் உன்னதமல்ல!
சீர் மிகுந்த சிதம்பரம் உள்ளத்தில் —
நேர் உணர்வால் நிறைந்து தெளிந்திடு!
மண்ணும் விண்ணும் மலர்ந்து அழைக்கின்றன!
கண்ணும் கருத்தும் கரைந்து ஒன்றாகட்டும்!
எண்ணமற்ற ஏகாந்தத்தில் இறங்கி நீ
அண்டம் முழுதும் ஆகி விரிந்திடு!
வா என்று அழைக்கும் வான்வெளி நீயே
தேவனும் நீயே, தீபமும் நீயே!
மனிதன் என்ற பெயரும் மறைந்திடட்டும் —
அனிகேதனாய் நீ ஆகி ஒளிர்ந்திடு!
No comments:
Post a Comment