மொழிக்கு எட்டாததே!

 நானே யாழ் — நீயே என் நரம்பு!

தானே ஒலிக்கும் தன்மை உன்னதமே!
வானே களமாய் விரிந்திடும் இசையில்
ஊனே உயிராகும் — உன்னாலே ஆகுமே!

யாரோ என்று தேடினேன் யுகம் யுகமாய்!
சேரும் வழியறியாது சிதறினேன் தினமாய்!
பேரும் உருவும் இல்லாத பரம்பொருள் நீ —
நேரே என்னுள்ளே நிறைந்திருந்தாயே!

தொட்டாய் — தொடர்ந்தது தொன்மையின் ராகம்!
விட்டாய் — விரிந்தது வேதத்தின் யோகம்!
கட்டாய் என்னை — அந்தக் கட்டழகிலே
பட்டேன் — பரவசமாய்ப் பரிந்தொழிந்தேனே!

யாழ் நீங்கிய இசை எங்கே தேடுவோம்?
தாணு நீங்கிய தந்தி என்னாகுமோ?
காணும் இருவரும் கரைந்து ஒன்றாகிடும்
பேணும் தருணமே — அதுவே மோட்சமே!

நானும் இல்லை , இங்கு நீயும் இல்லை!
கானம் மட்டுமே கனிந்து நிறைகிறது!
யாழும்தந்தியும் வேறல்ல என்பதை
மோனமே சொல்லும் — மொழிக்கு எட்டாததே!