உயிரே போகுதடி!

 மருதாணி இலையில் மனம் இன்னும் ஆடுதே!

பருவத்தின் மல்லிகை பனியிலும் வாடுதே!

அருகினில் இருந்தவள் அகன்றாலும் இன்னுமே —

தெருவோரச் செம்பருத்தி தேம்பியே நாடுதே!

மஞ்சளில் நனைந்திருந்த மேனியை மறவேனே!

நெஞ்சிலே பதிந்திருக்கும் நிறங்களை அறவேனே!

அஞ்சலிக்கு அணிந்திருந்த அழகினை விடவேனே —

கொஞ்சமும் கரையாது கண்ணிலே நிறைவேனே!

தண்ணென்று அடித்திருந்த தாழ்வாரத் தென்றலே!

மண்ணொடு கலந்தவள் மணம் இன்னும் என்றனே!

கண்ணிலே அவள் இருக்கும் கனத்தினை என் சொல்லே —

அண்ணாந்து விண்பார்க்கும் அகமிந்த இல்லமே!

பொன்னின் நிறம் பூசிய புகழ்மேனி கண்ணிலே

இன்னும் என் நினைவிலே இளகியே நிற்கிறாள்!

மன்னிப்பாய் என்றோ என்று மனசு சொல்லுதடி—

உன்னையே தேடுதடி, உயிரே போகுதடி!